ΔΗΜΟΣ ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ

Πυρκαγιά στη Στυμφαλία: “Οικολογική Καταστροφή ή Οικολογική Παρέμβαση;”

Μία άλλη άποψη εκφράζει ο Λεωνίδας Στεργιόπουλος, για την καύση των καλαμιώνων στη λίμνη Στυμφαλία. Στην προσέγγισή του υποστηρίζει ότι η φωτιά είναι μια αποδεκτή, ίσως όχι η καλύτερη, παρέμβαση για την αναζωογόνηση του λιμναίου οικοσυστήματος

Μια διαφορετική άποψη, εκ διαμέτρου αντίθετη από τον καταγγελτικό λόγο των τελευταίων ημερών, εξέφρασε με ανάρτηση σχολίου του στην ομάδα της «Γνώμης Πολιτών» ο πρ. δημοτικός σύμβουλος Βέλου-Βόχας, Λεωνίδας Στεργιόπουλος.

Ο κ. Στεργιόπουλος, σε αντίθεση με όλες τις καταγγελτικές ρητορείες που μιλούσαν για οικολογικό έγκλημα στη Στυμφαλία, σημειώνει ότι η φωτιά στους καλαμιώνες είναι μια λύση που χρησιμοποιείται σε αρκετές περιοχές της χώρας μας, και κυρίως στη λίμνη Παμβώτιδα στα Ιωάννινα, με στόχο την αναγέννηση του λιμναίου οικοσυστήματος και την αποτροπή της ανεξέλεγκτης επέκτασης των καλαμιώνων.

Η, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα τοποθέτησή του, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις αναρτήσεις, τους λόγους και τις ρητορίες αρκετών τοπικών παραγόντων, απέσπασε τη θετική αντίδραση του κ. Μάρκου Λέγγα, παρά το γεγονός ότι στην αρχική ανάρτησή του, είχε χαρακτηρίσει τη φωτιά ως «οικολογικό έγκλημα».

Ας παρακολουθήσουμε όμως το σκεπτικό του κ. Στεργιόπουλου:

«Από πότε το κάψιμο των καλαμιών χαρακτηρίζεται οικολογικό έγκλημα;

Και τι συμφέροντα αναδεικνύονται στις στάχτες άραγε;

Ας δούμε τα πράγματά λίγο πιο ψύχραιμα.

ΉΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΛΙΜΝΗ.

Όλοι θυμόμαστε πριν από μερικές δεκαετίες τη λίμνη με άφθονο νερό, γεμάτη ψάρια και στους περιορισμένους καλαμιώνες, τις φωλιές μιας μεγάλης ποικιλίας ενδημικών ή περαστικών πουλιών.

Κάμποσες βαρκούλες στις όχθες εξυπηρετούσαν τους τοπικούς ψαράδες να βγάλουν μεροκάματο ή τους επισκέπτες να βολτάρουν στα ήρεμα νερά.

Ναι, αυτή ήταν κάποτε η λίμνη.

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ ΟΜΩΣ;

Με τα χρόνια οι καλαμιώνες συνέχιζαν ως κατακτητές να καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερη επικράτεια, εις βάρος του υδάτινου χώρου, μέχρι που κατέλαβαν όλο την περιοχή.

Είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα η πάλαι ποτέ λίμνη Στυμφαλία;

Όχι. Είναι ένας απλός βαλτότοπος, ένας απέραντος καλαμιώνας.

Τα καλάμια από μόνα τους και σε μικρές ποσότητες δεν είναι πρόβλημα βέβαια αντίθετα είναι απαραίτητο συμπλήρωμα ενός λιμναίου οικοσυστήματος, γιατί προσφέρουν προστασία στα πουλιά και σε άλλα υδρόβια είδη. Για κάποια ίσως να είναι και τροφή.

Έχουν όμως ένα μικρό ελάττωμα. Απορροφούν το οξυγόνο του νερού, όπως και όλα σχεδόν τα υδρόβια φυτά.

Όσο περισσότερα καλάμια, τόσο λιγότερο οξυγόνο στο νερό.

Όσο λιγότερο οξυγόνο στο νερό, τόσο λιγότερα ψάρια καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Όσο λιγότερα ψάρια, τόσο λιγότερα πουλιά βρίσκουν τροφή.

Όσο λιγότερα πουλιά, τόσο λιγότερο ζωντανός ο τόπος.

Τελικά η λίμνη μετατρέπεται σε χώρο κατάλληλο μόνο για βατράχια και κουνούπια.

Αυτό είναι η ιστορική λίμνη Στυμφαλία, άλλοτε κόσμημα της ορεινής Κορινθίας.

Μπορεί τα λόγια που λέω να είναι πικρά, αλλά είναι η πραγματικότητα.

ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;

Προ ετών εφαρμόστηκε ένα πρόγραμμα βελτίωσης του οικοτόπου, το πρόγραμμα LIFE.

Πιθανόν να θυμόσαστε όλοι την έλευση ενός ειδικού σκάφους-μηχανήματος για την απομάκρυνση των καλαμιών και την εκμετάλλευση της βιομάζας για παραγωγή ‘πέλετ’, από κάποια τοπική εταιρεία.

Το πρόγραμμα εκτός από κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες που διανεμήθηκαν στο τύπο, δεν κατάφερε να ευδοκιμήσει.

Η αιτία ήταν καθαρά οικονομική.

Η βιομάζα των καλαμιών είχε περισσότερη υγρασία από την απαιτούμενη για το πέλετ και κρίθηκε ασύμφορη.

Αυτή τουλάχιστον την πληροφορία έχω εγώ. Δε γνωρίζω αν ποτέ δημοσιεύτηκε κάποια επίσημη αιτιολογία, αλλά ρωτώντας πας στην πόλη.

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ.

Ο περιορισμός του καλαμιώνα στο αναγκαίο μέγεθός θα ξανα-ζωντανεύσει τη λίμνη.

Θα δώσει τη δυνατότητα στα ψάρια να επιβιώσουν και στα πουλιά να βρουν τροφή και καταφύγιο.

ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ;

Είναι μια λύση που έχει εφαρμοστεί και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις.

Στα Ιωάννινα, στη λίμνη Παμβώτιδα, εφαρμόζανε μέχρι πρόσφατα ελεγχόμενο κάψιμο μέρους των καλαμιών, κάθε χρόνο, για να μην ξεπεράσουν το όριο ασφαλείας.

Δε γνωρίζω αν γίνεται και σήμερα ή έχουν εφαρμόσει άλλες μεθόδους (π.χ. μηχανική απομάκρυνση).

Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη λύση. Ευτυχώς την εποχή αυτή δεν φωλιάζουν πουλιά, αλλά υπάρχουν άλλα ζωντανά, όπως βατράχια και ερπετά.

Τα καλάμια θα ξανα-φυτρώσουν την άνοιξη, γιατί το ριζικό τους σύστημα δεν καταστρέφεται με τη φωτιά και του χρόνου τέτοια εποχή η λίμνη θα έχει πάλι τους καλαμιώνες που όλοι αγαπήσαμε.

Ελπίζω σε μικρότερη έκταση.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΛΥΣΗ;

Να ξαναφέρουν οι όποιοι αρμόδιοι το ειδικό μηχάνημα συλλογής των καλαμιών και να το βάλουν να δουλεύει συνεχώς, τις εποχές που το επιτρέπουν τα πουλιά.

Τη δε βιομάζα, αν δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ‘πέλετ’ ή κάτι άλλο χρήσιμο, ας την μετατρέψουν σε ‘κομπόστ’, μαζί με τα άλλα κομποστοποιήσιμα απόβλητα, στις εγκαταστάσεις που όφειλε ήδη να διαθέτει ο δήμος.

ΠΟΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΒΑΛΑΝ ΟΜΩΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ;

Είχα την ελπίδα ότι θα έβλεπα ανακοίνωση του δήμου ή της περιφέρειας, ως αρμοδίων φορέων, που θα αναλάμβαναν την ευθύνη και θα εξηγούσαν τους λόγους.

Αφού δεν υπάρχει σχετική ανακοίνωση σταματώ εδώ…

Μέχρι τότε ας δούμε το πυρ ως ‘καθαρτήριο’ και όχι ως ‘τιμωρό’!!!», καταλήγει.

1 reply »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.