“Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”! Είναι μια φράση που την έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές από τον δήμαρχο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης, Βλάση Τσιώτο! Μια φράση που όπως φαίνεται τελικά, τον εκφράζει πλήρως! Συνήθως βέβαια, επιστρατεύει τη φράση αυτή, εν είδει αστεϊσμού και συγκαλυμμένης ειρωνείας για να κατηγορήσει την αντιπολίτευση, προσπαθώντας πάντα, να προσπεράσει κάποια δύσκολη ερώτηση…

Όμως, όπως φάνηκε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο του 2025, αυτό που ξεκίνησε ως ένα ευφυολόγημα για να προκαλεί γέλιο στα έδρανα, έχει μετατραπεί πλέον σε δόγμα διοίκησης. Ο κ. Τσιώτος φαίνεται να «γυρίζει» την κομματική του ταυτότητα ανάλογα με το ακροατήριο, αφήνοντας όμως εκτεθειμένους εκείνους τους πολίτες που τον πίστεψαν ως μια υπερκομματική και ανεξάρτητη επιλογή για τον τόπο.

Στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, ο Δήμαρχος επιχείρησε για άλλη μια φορά να υψώσει ένα θεωρητικό τείχος «ανεξαρτησίας», κουνώντας μάλιστα το δάχτυλο στην μειοψηφία και υποστηρίζοντας ότι η αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να κομματικοποιείται.

Αυτή η εικόνα του αδέσμευτου, ωστόσο, καταρρέει έξω από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Όπως ακριβώς συνέβη πριν τις γιορτές, στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΚΕΔΕ στην Αθήνα. Εκεί, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας του Ξυλοκάστρου, η «υπερκομματική» μάσκα έδωσε τη θέση της στην κομματική πειθαρχία. Η ενεργός συμμετοχή του σε στενή κομματική σύναξη και η πλήρης ευθυγράμμισή του με την κυβερνητική γραμμή για τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης, αποδεικνύουν ότι η ανεξαρτησία του εξαντλείται εκεί που ξεκινούν οι άνωθεν επιθυμίες.

Και για ποιες άνωθεν εντολές μιλάμε; Προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ίδιος έχει πολλάκις παραδεχτεί, φαίνεται πλέον ενταγμένος πλήρως στο «πράσινο» τμήμα, που έχει βρει στέγη στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σε αντιδιαστολή και προς δυσαρέσκεια της λαϊκής δεξιάς πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας, συντάσσεται με τα προερχόμενα εκ του ΠΑΣΟΚ κυβερνητικά στελέχη, που προωθούν συστηματικά τη δική τους ατζέντα.

Αυτό το πολιτικό «γύρισμα» καταγράφεται ως μια επιλογή με βαρύ τίμημα για τον Δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Όσοι πολίτες, προερχόμενοι από διάφορους πολιτικούς χώρους, στήριξαν τον κ. Τσιώτο, το έκαναν με την προσδοκία ενός δημάρχου που θα συγκρουόταν με οποιαδήποτε κυβέρνηση για το καλό του τόπου του. Αντί γι’ αυτό, παρακολουθούμε έναν δήμαρχο-στρατιώτη που επιλέγει τη σιωπή για να μην δυσαρεστήσει τους πολιτικούς του προϊσταμένους.

Η σιωπή αυτή είναι εκκωφαντική τόσο στη ραγδαία ιδιωτικοποίηση των δημοτικών υπηρεσιών, που επιφέρουν εκτίναξη των δημοτικών τελών και δυσβάσταχτες οφειλές για τους δημότες. Είναι καθοριστική στη διάβρωση των ακτών και στη διαχείριση των υδάτινων πόρων που στον δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης τα τελευταία έξι χρόνια δεν έχει γίνει το παραμικρό.

Είναι τραγική στο ζήτημα της αποκατάστασης των πυρόπληκτων περιοχών, όπου ενάμισι χρόνο μετά τις καταστροφές του 2024, τα αντιπλημμυρικά έργα παραμένουν στις καλένδες και οι αποζημιώσεις καθυστερούν προκλητικά. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στο φλέγον ζήτημα της αστυνόμευσης, όπου ο Δήμαρχος προτιμά τη θεσμική «ησυχία» από την έγγραφη και δυναμική διεκδίκηση απέναντι στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Διεκδίκηση την οποία για άλλη μια φορά ανέλαβε η αντιπολίτευση.

Η τοπική αυτοδιοίκηση όμως, δεν είναι θεατρική επιθεώρηση. Οι πολίτες δεν μπορούν να τρέφονται με θεωρίες περί ανεξαρτησίας, την ώρα που οι πράξεις μαρτυρούν μια πλήρη ένταξη στον «πράσινο» κομματικό σωλήνα. Η επιλογή του κ. Τσιώτου να εμφανίζεται ως το «καλό παιδί» του «πράσινου» κυβερνητικού μπλοκ με την πολύ συγκεκριμένη ατζέντα των ιδιωτικοποιήσεων και της συρρίκνωσης των δικαιωμάτων της αυτοδιοίκησης, ενώ ταυτόχρονα παριστάνει τον «ανεξάρτητο manager» στο Ξυλόκαστρο και την Ευρωστίνη, αν μη τι άλλο, πλήττει την αξιοπιστία του θεσμού που εκπροσωπεί.

Οι δημότες, και κυρίως εκείνοι που υπέρβησαν τις κομματικές τους αφετηρίες για να τον εμπιστευτούν, δεν ζητούν έναν δήμαρχο που «τα γυρίζει» κατά το δοκούν, αλλά έναν ηγέτη που θα μένει σταθερός στη δέσμευση ότι το Ξυλόκαστρο και η Ευρωστίνη είναι η μόνη του προτεραιότητα.

Κι αυτόν τον ηγέτη, όπως φαίνεται, δεν τον έχουν.