Η διαχρονική μαγεία της Ζήρειας: Από τους ορειβάτες του 1930 έως την πανσέληνο του 2026
Την ίδια ακριβώς εποχή, ένα σχεδόν αιώνα πριν – Αύγουστος του 1930 – μια άλλη παρέα ξεκίνησε από το ορεινό Μάρκασι για την ίδια ακριβώς διαδρομή!
Την ίδια ακριβώς εποχή, ένα σχεδόν αιώνα πριν – Αύγουστος του 1930 – μια άλλη παρέα ξεκίνησε από το ορεινό Μάρκασι για την ίδια ακριβώς διαδρομή!
Παρατηρώντας το Λουτράκι της 17ης Αυγούστου 1908 μέσα από την κλειδαρότρυπα του χρόνου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα πολύτιμο μάθημα τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο ικανός δήμαρχος Θεόδωρος Χατζόπουλος απέδειξε ότι όταν η τοπική αρχή διακατέχεται από όραμα, ενθουσιασμό, ανιδιοτέλεια και πραγματική διάθεση για δουλειά, τα αποτελέσματα μπορούν να μεταμορφώσουν έναν τόπο μέρα με τη μέρα.
Από τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια και το θρησκευτικό παράδοξο των σαράντα ετών χωρίς ναό, μέχρι την ανέγερση του Ιερού Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που συνδέθηκε άρρηκτα με την οικογένεια Κροκιδά και την πολεοδομική εξέλιξη της πόλης του Κιάτου.
Η ιστορική έρευνα εξελίσσεται μέσα από τη διαρκή αναζήτηση και τη διασταύρωση των πηγών, οι οποίες συχνά έρχονται να προσφέρουν μια συμπαγή βάση σε προϋπάρχουσες ερευνητικές υποθέσεις. Η πρόσφατη δημοσιοποίηση των τεσσάρων επιστολών του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, οι οποίες συντάχθηκαν στις 11 και 12 Ιουνίου 1827 στο Τρανό Ζευγολατιό της Βόχας, αποτελεί μια τέτοια περίπτωση απόλυτης τεκμηρίωσης.
Συνολικά, οι τέσσερις αυτές επιστολές αποτελούν μια αδιάψευστη μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διαχειρίστηκε την κρίση του καλοκαιριού του 1827. Από το Τρανό Ζευγολατιό, μια περιοχή που μέχρι σήμερα δεν είχε αναδειχθεί επαρκώς ως κέντρο επιχειρήσεων, ο Γενικός Αρχηγός ύφανε το δίκτυο της ελληνικής αντίστασης.
το 1932 στο Κιάτο, η Αποκριά έχει μεταλλαχθεί σε ένα κοσμικό γεγονός με έντονα αστικά στοιχεία. Η διασκέδαση έχει μεταφερθεί από το σπίτι στις οργανωμένες αίθουσες, οι μεταμφιέσεις έχουν γίνει πιο θεατρικές και «θεματικές»
Πρόκειται για ένα έγκλημα που, όπως σημειώνεται τότε, είχε χαρακτήρα «πρωτακούστου εγκλήματος όχι μόνον διά την Κορινθίαν αλλά και δι’ ολόκληρον την Ελλάδα», θυμίζοντας μεγάλες υποθέσεις που συνετάραξαν τη διεθνή κοινή γνώμη.
Ήταν Κυριακή 9 Ιανουαρίου 1913, βράδυ γύρω στις 11, όταν η κεντρική οδός Νοταρά έγινε το σκηνικό μιας απίστευτης συνάντησης. Δύο νεαροί Κορίνθιοι, ο Σαρ. Κώστας και ο Κυρ. Μπούμπουλης, είδαν έκπληκτοι «τέσσερις τούρκους αιχμαλώτους βαδίζοντας μετά προφυλάξεως».
Η βραδιά ξεκίνησε με την τυπική ευγένεια και την αρχική συστολή που χαρακτήριζε τις κοινωνικές συναναστροφές του μεσοπολέμου.
Γράφει ο Νίκος Πουλόπουλος*
Επειδή σαν σήμερα, πριν από 84 χρόνια, στις 26 Απριλίου του 1941, έλαβε χώρα η σημαντική μάχη γύρω από την περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου μεταξύ των Συμμαχικών δυνάμεων που βρίσκονταν στην Ελλάδα και επίλεκτων δυνάμεων του γερμανικού στρατού, θα ήθελα να αφιερώσω λίγο χώρο και χρόνο στον τρόπο με τον οποίο διασώθηκε και διαδόθηκε αυτό το ιστορικό γεγονός μέσα από τα γραπτά ενός Νεοζηλανδού, ενός Βρετανού και ενός Αυστραλού που βίωσαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την Μάχη του Ισθμού και έγραψαν οι δύο πρώτοι τις προσωπικές τους μαρτυρίες, ενώ ο τρίτος ένα υβρίδιο μαρτυρίας και μυθοπλασίας