Κόρινθος, οδός Ερμού: Ένας χρόνος εργοταξιακού χάους και οικονομικής ασφυξίας
Αγανάκτηση από τους επαγγελματίες της Κορίνθου για τις παρατάσεις χωρίς τέλος, την εγκατάλειψη του έργου και την απόλυτη σιωπή του δημάρχου Νίκου Σταυρέλη
Αγανάκτηση από τους επαγγελματίες της Κορίνθου για τις παρατάσεις χωρίς τέλος, την εγκατάλειψη του έργου και την απόλυτη σιωπή του δημάρχου Νίκου Σταυρέλη
Ομάδα νομικών της Κορίνθου ζητά επίσημη τοποθέτηση του Συλλόγου απέναντι στα κυβερνητικά σχέδια για ραγδαία επέκταση των ιχθυοκαλλιεργειών – Επικαλούνται τις αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών και δημάρχων
Πρωτοπαπάς και Σπύρου εντόπισαν μάνδρα τριών μέτρων, κομμένα δέντρα και έργα χωρίς ενημέρωση – Ερωτήματα για άδειες, τη μετατροπή της δομής σε κλειστή και την τύχη του γηπέδου που είχε υποσχεθεί ο δήμαρχος στους πολίτες.
Αντιδράσεις για την απευθείας ανάθεση πλωτών εξεδρών και παραγνώριση της τοπικής κοινότητας. Αιχμές για αδιαφάνεια, σιωπή του Δημάρχου και απαξίωση της συμμετοχικής δημοκρατίας.
Καθοριστική η αποψινή συνεδρίαση για το θαλάσσιο μέλλον του Κόρφου – Μαζική παρουσία κατοίκων αναμένεται στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου
Με την αυλαία να πέφτει σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, ολοκληρώθηκε την Τετάρτη 7 Μαΐου 2025, το 3ο Διεθνές Νεανικό Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος Κορίνθου, το οποίο πλέον καταγράφεται ως θεσμός με συνεχή εξέλιξη.
Η δημοσιότητα που πήρε η μισοδιαλυμένη πινακίδα στο πάρκο τσέπης στις Εργατικές Κατοικίες ανέδειξε την ανάγκη απομάκρυνσης παλιών διαφημιστικών πινακίδων. Και –ναι– ο Δήμος ξεκίνησε να ανταποκρίνεται οργανωμένα!
Ο επικεφαλής της «Πράσινης Πόλης» Δημήτρης Πρωτοπαπάς, ανταποκρινόμενος σε δημόσιες παρεμβάσεις πολιτών, ζήτησε με κατεπείγον πρωτόκολλο την άμεση απομάκρυνση της αιωρούμενης λαμαρίνας.
Στον απόηχο της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Κορινθίων για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), που αφορά την ίδρυση εργοστασίου παραγωγής λιπασμάτων στην ευαίσθητη περιοχή του Πεδίου Βολής, καταγράφηκε μια σημαντική συζήτηση που μεταξύ άλλων αφορούσε και στην περιβαλλοντική πολιτική του Δήμου.
Μιλάμε για μια διαδικασία που υποτίθεται πως αποσκοπεί στη συμμετοχή των πολιτών στον σχεδιασμό της πόλης. Πώς μπορούμε να την πάρουμε στα σοβαρά, όταν το ίδιο το εργαλείο που χρησιμοποιείται είναι τόσο ευάλωτο σε καταχρήσεις; Πώς μπορεί να θεμελιωθεί μια μελέτη ή να παρθούν αποφάσεις για τον δημόσιο χώρο, στηριγμένες σε ένα τέτοιο σαθρό έδαφος;