• Μετά τις παρακλήσεις πολλών αναγνωστών, η στήλη της έντυπης έκδοσης ΕΥΘΥΒΟΛΑ στο εξής και σε ηλεκτρονική έκδοση!

Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδομεν, λέει μια αρχαιοελληνική παροιμία. Δηλαδή, ενώ τα σπίτια μας καίγονται εμείς τραγουδάμε.

Έλα όμως που ούτε τραγουδάμε. Αλλά έχουμε πέσει σε μια διαρκή αφασία, σαν αυτό το σύνδρομο που έχει η Σελιν Ντιόν, του «δύσκαμπτου ανθρώπου».

Εδώ βέβαια μιλάμε για το σύνδρομο της «δύσκαμπτης κοινωνίας». Δεν αντιδρούμε καθόλου ή αντιδρούμε αργά σε όλα αυτά που δυναμιτίζουν τη ζωή, το μέλλον, την ίδια την ύπαρξη των παιδιών μας.

71 χιλιάδες στρέμματα έγιναν στάχτη στην Δυτική Κορινθία, δυο νέοι άνθρωποι χάθηκαν, γυναίκες μαυροφορέθηκαν και παιδιά έμειναν ορφανά.

Αποτελεί κοινό μυστικό από τη μία, τι και ποιος αποτέλεσε την αρχή αυτής της ανυπολόγιστης καταστροφής.

Αποτελεί κοινό μυστικό και από την άλλη, τι και ποιος δεν πήγε καλά στην κατάσβεση, ποιος έπασχε από πλήρη έλλειψη συντονισμού και η φωτιά καίει ακόμα.

Κι όμως η κοινωνία παρακολουθεί «άκαμπτη» την καταστροφή που συντελείται, χωρίς να έχει την ικανότητα; Ή μήπως τη δύναμη; Ή μήπως την διάθεση; Να αντιδράσει.

Δυστυχώς, εδώ και κάποια χρόνια πάσχουμε συνολικά από αυτή την ακαμψία, που επιτρέπει από τη μία σε όλες τις μορφές βίας να εξαπλώνονται σαν πανούκλα κι από την άλλη καταστροφές να συντελούνται χωρίς να αντιδρά κανείς.

Μιλώντας για βία δεν μπορεί παρά να πάει η συζήτηση στην εφηβική και νεανική βία που έχει τα τελευταία δύο χρόνια γίνει πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων. Τι φταίει και παιδιά 12-13-14 ετών ξεσπάνε με μίσος, οργή και απίστευτο μένος εναντίον άλλων παιδιών, πιο αδύναμων, πιο καλών μαθητών, πιο διαφορετικών από τα ίδια;

Παγίδα θανάτου για 14χρονα και 12χρονα παιδιά που καταλήγουν στα νοσοκομεία. Γιατί; Τι άλλαξε; Τι έφταιξε; Μήπως αυτό είναι το αποτύπωμα του διετούς εγκλεισμού της πανδημίας στις γενιές που το έζησαν σε πολύ τρυφερές ηλικίες;

Μήπως γιατί τα ερεθίσματά τους εκείνη την εποχή ήταν κατά κόρον ερεθίσματα ηλεκτρονικής βίας μέσω παιχνιδιών βίας και πολέμου;

Ενός πολέμου σαν αυτόν που ξεκινάει πιο σφοδρός από ποτέ στη Μέση Ανατολή και απειλεί να τινάξει όλον τον κόσμο στον αέρα. Ενός πολέμου που εξελίσσεται σε ένα άλλο πεδίο μεταξύ πυραύλων, στρατόσφαιρας, ηλεκτρονικών συστημάτων εντοπισμού και χειρουργικών χτυπημάτων με τόνους βομβών.

Εκεί στη Μέση Ανατολή, στην Ιερουσαλήμ που συναντώνται τρεις θρησκείες, τριχοτομείται η πίστη στην αγάπη και την συναδέλφωση των λαών, εκεί στο κέντρο της Ιερουσαλήμ φαίνεται ότι υπάρχει το πηγάδι που ο Άρης έριξε την Ειρήνη και την απέκλεισε για πάντα από τον κόσμο, όπως θα έλεγε κι ο Αριστοφάνης.

Ο Αριστοφάνης που όπως λέει ένα πολύ επιτυχημένο meme, δεν είναι αυτός διαχρονικά επίκαιρος, αλλά εμείς είμαστε 2500 χρόνια τώρα οι ίδιοι μ@@κες.

Διότι ο Αριστοφάνης λέει κι άλλα καλά. Όπως παραδείγματος χάριν: «Από τους εχθρούς και όχι από τους φίλους μάθαμε να χτίζουμε ψηλά τείχη και να φτιάχνουμε μεγάλα πλοία, κι αυτό το μάθημα σώζει τα παιδιά μας, τα σπίτια μας και τα αγαθά μας».

Αλλά τέλος πάντων. Ας αφήσουμε τους αρχαίους στα αρχαία και ας έρθουμε στο δικό μας σήμερα. Το κορινθιακό.

Μεγάλη θύελλα ξέσπασε στα Λύκεια Βραχατίου και Ζευγολατιού με την αιφνιδιαστική απόφαση του Υπουργείου να καταργήσει τα ολιγομελή τμήματα Προσανατολισμού της Γ’ Λυκείου.

Απόφαση απαράδεκτη που βρήκε απέναντί της όλη την τοπική κοινωνία αλλά και τον δήμο Βέλου-Βόχας. Ο δήμαρχος μάλιστα προσέτρεξε πρώτος στην Β/βαθμια Εκπ/ση Κορινθίας και ζήτησε να μην υλοποιηθεί η απόφαση του υπουργείου.

Παράλληλα, εκπρόσωποι όλων των δήμων της Κορινθίας αλλά και φορέων, συλλόγων και συνδικαλιστικών οργάνων βρέθηκαν στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη και συζήτησαν το θέμα της παραβατικότητας. Το τεράστιο πρόβλημα που παίρνει διαστάσεις μάστιγας.

Σε επίπεδο ανακοινώσεων και δηλώσεων καταγράφηκαν πολλές διαμαρτυρίες και διαξιφισμοί μεταξύ πρώην και νυν δημοτικών αρχών για την πατρότητα των έργων.

Αναφέρομαι στους δήμους Βέλου-Βόχας και Κορινθίων που άλλαξαν διοικήσεις στις περυσινές εκλογές και έτσι δημιουργούνται κόντρες και συγκρούσεις πρώην και νυν για την πατρότητα των έργων.

Δικό μου έργο τα φανάρια, φωνάζει η πρώην δημοτική αρχή στο Βραχάτι. Ε, τότε βγες και υπερασπίσου το λέω εγώ. Βγες και απάντα σε όλους και όλες αυτές που διαμαρτύρονται ότι δεν είναι λειτουργικό και εξήγησε γιατί η μελέτη είναι καλή και όχι προβληματική όπως ισχυρίζονται οι κάτοικοι.

Γιατί αν το έργο είναι δικό σου φίλε μου, πάρε και την ευθύνη της επιτυχίας ή της αποτυχίας του. Αν πάλι θεωρείς ότι οι νέοι διοικούντες άλλαξαν όσα είχες προγραμματίσει τότε το έργο έχει μεταβληθεί και δεν είναι δικό σου και άρα καλώς επαίρονται κι αναλαμβάνουν την ευθύνη τους οι νυν.

Και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη δε γίνεται. Πώς να το κάνουμε.

Το ίδιο ισχύει και στην Κόρινθο. Όπου έχουμε αντιδικίες και διαφωνίες για την πατρότητα των έργων. Βέβαια, εκεί ο Νανόπουλος έχει φωνή και λόγο και άποψη και θέση. Βγαίνει φόρα παρτίδα και λέει, δικό μου έργο και είναι καλό γι’αυτόν και γι’αυτόν το λόγο.

Από την άλλη βέβαια εγώ λέω ότι τα έργα δεν ανήκουν σε κανέναν πρώην και σε κανέναν νυν. Είναι του λαού. Γνώμη μου. N’est-ce pas ? Που θα έλεγε και η μαντάμ Σουσού.

Και θα θυμηθώ εδώ έναν σπουδαίο εν ενεργεία αυτοδιοικητικό που έλεγε και λέει: Τα έργα γίνονται από εσάς, με εσάς, για εσάς. Τελεία, παράγραφος.

Γιώτα Χρ. Αθανασούλη