Στην αρχή ήταν η βασιλόπιτα. Ζεστή, φρεσκοψημένη, με την άχνη της να πέφτει σαν πρώτη χιονόπτωση της χρονιάς. Όλοι μαζεμένοι γύρω της, να περιμένουν το κόψιμο, να κρατούν την αναπνοή τους για το φλουρί – ποιος θα είναι ο τυχερός της νέας χρονιάς!

Από την άκρη του τραπεζιού, σηκώθηκε ένας γνώριμος, σχεδόν ξεχασμένος, αλλά πάντα πρόθυμος να μπει στο προσκήνιο.

«Εγώ έκοβα τις πιο πετυχημένες βασιλόπιτες παλιά», είπε με ύφος, αφήνοντας ένα σκεπτικιστικό χαμόγελο να απλωθεί γύρω του. «Μάλιστα, αν θυμάστε, κάποτε έφερα τον πιο διάσημο φούρναρη να την ψήσει!». Το βλέμμα του περιπλανήθηκε στο δωμάτιο, ψάχνοντας σημεία αναγνώρισης, βλέμματα που να επιβεβαιώνουν το μεγαλείο του.

Όμως, η τσίκνα από τα φαγητά της βραδιάς είχε ήδη καλύψει το χώρο. Οι παρευρισκόμενοι γέλασαν, άνοιξαν κρασιά, μίλησαν για νέες προοπτικές, νέα σχέδια και οράματα, άφησαν τα όνειρα και τις προσδοκίες τους να σκορπιστούν στον αέρα. Ένας έσπασε ακόμα και το ρεκόρ ταυτόχρονου φτερνίσματος και χειροκροτήθηκε.

Η στιγμή είχε φύγει, όπως είχε φύγει και η εποχή εκείνων που επέμεναν να ζουν σε μια παρωχημένη κατάσταση, που κανείς πια δεν θυμόταν.

Μα εκείνος, ανυποχώρητος, ξαναδοκίμασε: «Να σας πω για εκείνο το φλουρί που είχα κερδίσει κάποτε; Ή για την χρονιά που όλοι με περίμεναν να κόψω εγώ την πίτα;»

Κάποιος προσφέρθηκε να του φέρει μια πάστα, «να γλυκάνει λίγο, να χαλαρώσει», όπως είπε με νόημα. Άλλος, πιο σκληρός, του υποσχέθηκε μια καριέρα στη stand-up comedy, αν συνέχιζε έτσι. Πικράθηκε. Θύμωσε. Κοίταξε πάλι γύρω του με προσμονή.

Όμως, ο κόσμος είχε προχωρήσει. Τα ποτήρια υψώνονταν για νέες ευχές, τα πιρούνια βυθίζονταν στα ψητά, τα πρόσωπα έλαμπαν από νέες ιστορίες, από νέα ξεκινήματα. Κανείς δεν είχε χρόνο για τις σκιές του παρελθόντος, για τους απόηχους που επιμένουν μονότονα στον ίδιο ρυθμό.

Η τσίκνα είχε πνίξει τη στιγμή του. Και μαζί της, κάθε απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί στην επικαιρότητα. Γιατί η ζωή δεν κάνει παύσεις, ούτε γυρίζει πίσω. Συνεχίζει, με ή χωρίς εκείνους που δεν έμαθαν ποτέ να προχωρούν.