Πικρές διαπιστώσεις πριν την προδοσία της Γεσθημανής

Τριάντα αργύρια. Ένα τίμημα μικρό — σχεδόν γελοίο. Κι όμως, με αυτά τα τριάντα αργύρια αγοράστηκε η προδοσία που άλλαξε τον κόσμο. Ο Ιούδας, με το φιλί του, δεν πρόδωσε μονάχα έναν άνθρωπο· πρόδωσε την ίδια τη βεβαιότητα. Κι όμως — ή ίσως γι’ αυτό — άνοιξε τον δρόμο για κάτι μεγαλύτερο.

Ο κόσμος, φαίνεται, δεν κινείται από την πίστη των δικαίων, μα από το βάρος των προδοτών. Δεν πάει μπροστά με τις υποσχέσεις, αλλά με τις ρωγμές που αφήνουν οι διαψεύσεις. Το φιλί του Ιούδα — τόσο τρυφερό, τόσο οικείο — δεν ήταν μια πράξη μίσους. Ήταν η αναγκαία ώθηση για να ξεκινήσει η πτώση, που θα γεννήσει την άνοιξη.

Η προδοσία δεν είναι ξένο σώμα· είναι σπόρος. Χωμένος βαθιά στη γη, κάτω από το χώμα των προθέσεων, σπέρνει καρπούς που κανείς δεν τολμά να ονομάσει. Κι όμως, χωρίς αυτόν τον σπόρο, τίποτα δεν θα φύτρωνε.

Ο θάνατος έρχεται πρώτος, για να έρθει η ζωή. Όπως το σκοτάδι δίνει αξία στο φως. Κι αν ο κόσμος γυρίζει, είναι γιατί υπάρχει εκείνο το φιλί — το αμφίσημο, το πικρό, το αναγκαίο. Ένα φιλί που δεν φέρνει παρηγοριά, αλλά νόημα.

Ίσως τελικά ο κόσμος να μη γυρίζει με αγάπη, αλλά με προδοσία. Όχι γιατί είναι πιο δυνατή, αλλά γιατί είναι πιο βέβαιη. Γιατί ο καθένας, σε κάποια στροφή του δρόμου, γίνεται ο Ιούδας κάποιου άλλου. Κι έτσι ο τροχός συνεχίζει να γυρίζει.