Στην πολιτική ζωή ενός δήμου, ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι θεμελιώδης: να ελέγχει, να προτείνει, να συμβάλλει με λόγο γόνιμο και δημιουργικό. Όταν όμως η αντιπολιτευτική στάση διαμορφώνεται όχι από πραγματική αγωνία για τον τόπο αλλά από προσωπικές εμμονές, τότε τα επακόλουθα λάθη είναι σαφής ένδειξη βαθύτερης πολιτικής παθογένειας.

Η λυδία λίθος* της αντιπολίτευσης, το καθοριστικό δηλαδή κριτήριο της χρησιμότητάς της, δεν είναι αν κατορθώνει να επιτεθεί πιο σκληρά στον δήμαρχο, αλλά αν τελικά συνεισφέρει στην πρόοδο και την ευημερία του δήμου. Κι όταν αυτό το όριο ξεπερνιέται, τα λάθη γίνονται επικίνδυνα όχι για την εκάστοτε δημοτική αρχή, αλλά για την ίδια την κοινωνία.

Στη συζήτηση που διεξήχθη για την παραχώρηση της χρήσης δημοτικών ακινήτων στον Αναπτυξιακό Οργανισμό, προ ημερών στο Δημοτικό Συμβούλιο Σικυωνίων, η αντιπολίτευση έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι κινείται με κριτήριο όχι την ουσία, αλλά την πολιτική σκοπιμότητα. Επένδυσε (ως συνήθως) σε μια ρητορική φόβου και καχυποψίας, επιλέγοντας να παρουσιάσει μια απολύτως θεσμική διαδικασία ως σκοτεινή και ύποπτη. Κι αυτό μέσα από μια σειρά από διαδοχικά, ουσιώδη λάθη, άλλοτε από άγνοια, άλλοτε με πρόθεση.

5+1 λάθη

1. Παραπλανητικός ισχυρισμός περί παραχώρησης κυριότητας.
Επιδιώκοντας να δημιουργήσουν εντυπώσεις, τα στελέχη της αντιπολίτευσης διακήρυξαν ότι πρόκειται για «παραχώρηση κυριότητας» δημοτικών ακινήτων, κάνοντας λόγο για «ξεπούλημα» και φτάνοντας στο σημείο να κάνουν αντιστοιχήσεις ακόμη και με το ΤΑΙΠΕΔ. Με δημόσιες αναρτήσεις, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης, έγραψαν ότι «Πωλούνται Δημοτικά Ακίνητα Αξίες Το μέλλον μας». Όμως, όπως αποδείχθηκε πρόκειται ξεκάθαρα για παραχώρηση χρήσης των ακινήτων – μια πρακτική που εφαρμόζεται σε δεκάδες δήμους – με στόχο την καλύτερη αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας προς όφελος των δημοτών.

2. Σκόπιμη συσκότιση γύρω από τη νομική μορφή του Αναπτυξιακού Οργανισμού.
Η αντιπολίτευση προσπάθησε να ταυτίσει τον Αναπτυξιακό Οργανισμό με ιδιωτική ανώνυμη εταιρεία ασαφούς μετοχικής σύνθεσης, αφήνοντας υπόνοιες για real estate δραστηριότητες ή ύποπτες συναλλαγές. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για φορέα τοπικής αυτοδιοίκησης, όπου ο δήμος και το δημοτικό συμβούλιο διατηρούν καθοριστικό ρόλο και έλεγχο.

3. Άγνοια ή στρέβλωση της διαδικασίας στη συνεδρίαση λογοδοσίας.
Στην ειδική συνεδρίαση, η αντιπολίτευση απαίτησε να ορίσει η ίδια ποιος θα απαντήσει στα ερωτήματά της, αγνοώντας ή παρακάμπτοντας τον κανονισμό λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου και τις σχετικές διατάξεις.

4. Λανθασμένη αντίληψη για το περιεχόμενο της λογοδοσίας.
Επέμειναν ότι στη λογοδοσία εξετάζονται τα πάντα, και όχι πράξεις, παραλείψεις, υλικές ενέργειες μόνο του τελευταίου διμήνου όπως ορίζει ο νόμος. Αντί να εστιάσουν στην ουσία, δηλαδή στην πρόοδο και στις δυσκολίες που αντιμετωπίστηκαν στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αναλώθηκαν σε ανούσιες διαδικαστικές αντιπαραθέσεις.

5. Λανθασμένη αντίληψη περί δικαιώματος δευτερολογίας.
Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης επέμεινε ότι έχει δικαίωμα όχι μόνο δευτερολογίας, όχι μόνο να απαντά όποτε και όσο θέλει, αλλά να μιλά επανειλημμένα και να κλείνει ο ίδιος τη συζήτηση, ακόμα και μετά τον δήμαρχο. Στην πραγματικότητα, βάσει κανονισμού και νομοθεσίας, η δευτερολογία του ερωτώντος είναι μέγιστης διάρκειας δύο (2) λεπτών και απευθύνεται στο αρμόδιο όργανο που απάντησε στην ερώτηση. Επιπλέον και σε κάθε περίπτωση τον τελευταίο λόγο τον έχει ο δήμαρχος.

Και το ένα ακόμη αδικαιολόγητο λάθος:
Ενώ μέλη της παράταξης της μειοψηφίας και ο επικεφαλής, δηλώνουν σε όλους τους τόνους δημοσίως, ότι αγωνιούν για το μέλλον της δημοτικής περιουσίας, τόσο τα τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της αντιπολίτευσης δεν παρέστησαν στη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής που συζητούσε το επίμαχο θέμα. Ο επικεφαλής, όταν ρωτήθηκε, απάντησε ότι είχε υποχρέωση παράστασης σε δικαστήριο. Ωστόσο, το γεγονός ότι από τα άλλα τρία μέλη (ένα ακόμη τακτικό και δύο αναπληρωματικά) δεν παρέστη κανένας, φαίνεται ότι τελικά υπογραμμίζει την πολιτική μοναξιά του επικεφαλής, αλλά και την αδιαφορία για το κρίσιμο αντικείμενο που υποτίθεται ότι τους ενδιαφέρει.

Η λυδία λίθος* της αντιπολίτευσης

Το καθοριστικό κριτήριο, η λυδία λίθος δηλαδή, για κάθε παράταξη μειοψηφίας σε δημοτικό συμβούλιο είναι αν, μέσα από την κριτική και τις θέσεις της, συνεισφέρει τελικά στην πρόοδο και την ευημερία του δήμου ή αν απλώς προσπαθεί να ανακόψει την πορεία των πραγμάτων για λόγους μικροπολιτικού συμφέροντος;

Στην περίπτωση αυτή, δυστυχώς, η στάση της αντιπολίτευσης δεν δείχνει καμία διάθεση συμβολής. Δεν έχουν καταθέσει ούτε μία ολοκληρωμένη πρόταση για την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας. Δεν έχουν αρθρώσει εναλλακτικό σχέδιο για την ενίσχυση του δήμου. Το μόνο που επαναλαμβάνουν είναι υπόνοιες, αμφισβητήσεις, και φοβικά σενάρια, σε μια προσπάθεια να μπλοκάρουν πρωτοβουλίες που ενδεχομένως να ενισχύσουν το έργο της δημοτικής αρχής. Όχι γιατί δεν συμφωνούν με την ουσία, αλλά γιατί φοβούνται το πολιτικό κόστος να εμφανιστεί η δημοτική αρχή αποτελεσματική. (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ)

Σε μια περίοδο που η Αυτοδιοίκηση χρειάζεται σχέδιο, συνεργασίες και έργο, ο καιροσκοπισμός και η μικροπολιτική προσέγγιση, στρεβλή μάλιστα από την ημιμάθεια, κάθε άλλο παρά προωθούν το συμφέρον του τόπου. Αντιθέτως, το φρενάρουν με κάθε τρόπο!

*Η φράση “λυδία λίθος” χρησιμοποιείται μεταφορικά για να δηλώσει τρόπο δοκιμασίας, ελέγχου, εξακρίβωσης.

Γιώτα Χρ. Αθανασούλη