Η μία μετά την άλλη οι Κοινότητες του δήμου Κορινθίων χάνουν το προνόμιο της υδροδότησης με πόσιμο νερό Στυμφαλίας. Οι προσμίξεις με τις γεωτρήσεις καθιστούν το νερό μη πόσιμο – Τις πταίει; Η αναβροχιά ή το «χαλάζι» της έλλειψης προνοητικότητας και ανταποδοτικών έργων στη ζωοδότρα Στυμφαλία;

Απ’ το Περιγιάλι και το Λέχαιο, στον Άσσο και τα Αθίκια, από το Χιλιομόδι ως το Σοφικό και τον Κόρφο, ένα ένα τα χωριά του Δήμου Κορινθίων βλέπουν τον πιο θεμελιώδη δείκτη ποιότητας ζωής –το πόσιμο νερό– να τους εγκαταλείπει.

Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων από τη ΔΕΥΑ Κορινθίων και τον Δήμο Κορινθίων τις τελευταίες εβδομάδες, ενημερώνουν τους πολίτες πως το νερό δεν είναι πλέον πόσιμο. Η υδροδότηση γίνεται με γεωτρήσεις ή με προσμίξεις, σε μία ύστατη προσπάθεια να καλυφθούν οι ανάγκες κατανάλωσης που εκτοξεύθηκαν, με την παροχή από τις πηγές της Στυμφαλίας να έχει σημαντικά μειωθεί.

Αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Γιατί η πλήρης αλήθεια δεν βρίσκεται μόνο στη φύση – στη λειψυδρία ή τον ήπιο χειμώνα. Βρίσκεται και στη διαχείριση. Ή μάλλον, στη διαρκή και δομική κακοδιαχείριση.

Το προνόμιο που έγινε δεδομένο

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Κόρινθος συνδέθηκε με τις πηγές της Στυμφαλίας, απολαμβάνοντας πόσιμο, καθαρό νερό – ένα πραγματικό πλεονέκτημα ποιότητας ζωής και δημόσιας υγείας. Όμως αυτό το προνόμιο, αντί να συνοδευτεί από σχεδιασμό, έργα υποδομής και ανταποδοτικότητα προς τον τόπο-πηγή, μετατράπηκε σε δεδομένο. Ένα «κεκτημένο» που κανείς δεν θεώρησε εύθραυστο.

Οι διαμαρτυρίες των Στυμφάλιων και του Δήμου Σικυωνίων για την ανάγκη επενδύσεων στον υδροφόρο ορίζοντα, για περιβαλλοντική θωράκιση, για κλειστά δίκτυα και εμπλουτισμό των πηγών, δεν εισακούστηκαν ποτέ. Τα ανταποδοτικά έργα έμειναν στα χαρτιά, και η ευγνωμοσύνη απέναντι στη ζωοδότρα λίμνη μεταφράστηκε σε πολιτική κώφωση.

Η Κόρινθος άρμεγε το νεράκι της Στυμφαλίας –και μόνο αυτό. Καμία πολιτική βούληση δεν προέκυψε για να ενισχυθεί η βιωσιμότητα των πηγών. Κι έτσι τα τελευταία χρόνια κάθε φορά που οι πηγές της Στυμφαλίας μειώνουν την παροχή τους, ο Δήμος Κορινθίων στεγνώνει.

Η θυσία της προνοητικότητας

Μπορούσε να προβλεφθεί; Όχι απλώς μπορούσε — ήταν υποχρεωτικό. Τα Σχέδια Διαχείρισης Υδάτων της δεκαετίας 2010–2020 προέβλεπαν σαφώς ότι για να είναι διατηρήσιμη η υδροδότηση από τη Στυμφαλία, έπρεπε να υπάρξει συνεχής έλεγχος, συντήρηση, και —κυρίως— ανταποδοτική πολιτική επένδυσης με έργα στις πηγές.

Αντί αυτού, βλέπουμε σήμερα την εφιαλτική μετάλλαξη: κοινότητες του Δήμου Κορινθίων που είχαν εγγυημένο καθαρό νερό, εξαρτώνται τώρα από γεωτρήσεις αμφίβολης ποιότητας ή από προσμίξεις που καθιστούν το νερό ακατάλληλο για πόση. Κι αν κάποτε το νερό ήταν δημόσιο αγαθό, σήμερα τείνει να γίνει κατ’ ανάγκην προϊόν, με τους πολίτες να αναζητούν μπουκάλια σε σούπερ μάρκετ και βυτία.

Ποιος φταίει τελικά;

Είναι, πράγματι, η αναβροχιά ή μήπως το «χαλάζι» της έλλειψης πολιτικής διορατικότητας;

• Φταίει το κλίμα ή φταίνε οι αποφάσεις;
• Φταίει η αυξημένη κατανάλωση ή η πολιτική κατανάλωση του προβλήματος;
• Φταίει η Στυμφαλία που ξεχνά ή αυτοί που δεν θυμήθηκαν ποτέ τι της χρωστούν;

Για την ώρα, απάντηση δεν δίνεται. Μόνο ανακοινώσεις “μη πόσιμου” πέφτουν βροχή, σε έναν Αύγουστο πιο ξηρό από ποτέ. Αλλά το ερώτημα παραμένει μετέωρο:
Αν τα ανταποδοτικά δεν είχαν ξεχαστεί, μήπως σήμερα οι Κοινότητες του Δήμου Κορινθίων να μην είχαν ξεμείνει;

Αύγουστε, στεγνέ μου μήνα. Ίσως να ’ναι η ώρα η πόλη να λογαριάσει όχι μόνο τι έχασε, αλλά πώς το έχασε. Γιατί το νερό δεν είναι δεδομένο. Είναι ευθύνη.