Η πολιτική ζωή, σε κάθε επίπεδο, χρειάζεται ιδέες, προτάσεις, θέσεις και φυσικά αντιθέσεις. Οι διαξιφισμοί, όταν έχουν περιεχόμενο και πολιτικό υπόβαθρο, είναι όχι μόνο θεμιτοί αλλά και απαραίτητοι για να λειτουργήσει η δημοκρατία. Αυτό που αποδυναμώνει τον δημόσιο διάλογο είναι όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε προσωπικό μέτωπο, ανεξάρτητα από το ποια πλευρά το προκαλεί.

Η αυτοδιοίκηση είναι η πιο άμεση μορφή πολιτικής. Αγγίζει την καθημερινότητα του πολίτη περισσότερο από κάθε άλλη βαθμίδα και γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Ταυτόχρονα, είναι και η πιο «λεπτή» της έκφραση: τα όρια μεταξύ πολιτικής αντιπαράθεσης και προσωπικής αναφοράς συγχέονται εύκολα. Σε τοπικό επίπεδο, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται προσωπικά, ο πειρασμός να μετατραπεί η πολιτική κριτική σε προσωπικό χτύπημα είναι μεγάλος.

Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε τον δημόσιο διάλογο να εγκλωβίζεται σε εμμονικές αναφορές σε πρόσωπα ή καταστάσεις, παραβλέποντας τα πραγματικά γεγονότα και τις συγκεκριμένες συνθήκες. Έτσι, η κριτική δεν ασκείται επί της ουσίας, αλλά ξεκινά από μια εκ των προτέρων καταδίκη όσων δεν είναι «συμπαθείς» ή δεν εξυπηρετούν τις εκάστοτε επιδιώξεις.

Ακριβώς γι’ αυτό, όσοι υπηρετούν την αυτοδιοίκηση –είτε από θέση ευθύνης, είτε από θέση ελέγχου, είτε από τον ρόλο της ενημέρωσης– έχουν διπλή υποχρέωση. Να διαφυλάσσουν τον πολιτικό διάλογο από προσωπικές στοχεύσεις και να τον κρατούν στο πεδίο των ιδεών, των θέσεων και των προτάσεων. Εκεί είναι που κρίνεται η χρησιμότητα και η σοβαρότητα της παρέμβασης κάθε πλευράς.

Η κοινωνία δεν έχει να κερδίσει τίποτα από ανταλλαγές χαρακτηρισμών ή από επιλεκτικές κρίσεις. Έχει όμως πολλά να κερδίσει από ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, από διαφορετικές φωνές που συγκρούονται δημιουργικά για να βελτιώσουν την καθημερινότητα όλων μας. Αυτή είναι η αξία της δημοκρατίας στην πιο κοντινή της μορφή: στην αυτοδιοίκηση.

Γιώτα Χρ. Αθανασούλη