Η δηµοτική ανεπάρκεια στο Ξυλόκαστρο και η σύγκριση που πονάει µε τον Δήµο Σικυωνίων

Στο Ξυλόκαστρο, εκεί όπου κάποτε οι αποθήκες του ΑΣΟ αποτελούσαν σύµβολο µιας ακµαίας εποχής, σήµερα στέκουν ως σιωπηλοί µάρτυρες εγκατάλειψης, αδράνειας και µιας δηµοτικής αρχής που –όπως όλα δείχνουν– άφησε τη χρηµατοδότηση να χαθεί µέσα από τα χέρια της. Ή, στη «καλύτερη» εκδοχή, την εγκατέλειψε στην πράξη, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι πρόκειται για το σηµαντικότερο βιοµηχανικό µνηµείο της πόλης. Οι αποθήκες ΑΣΟ στο Ξυλόκαστρο παραµένουν ερείπια. Αξιοποιήσιµες; Βεβαίως. Χρηµατοδοτηµένες κάποτε; Ναι επί δηµάρχου Ηλία Ανδρικόπουλου. Δηµοπρατηµένες; Καµία ένδειξη. Ζωντανό κοµµάτι της ταυτότητας του τόπου; Σίγουρα. Αλλά στα χέρια της δηµοτικής αρχής Τσιώτου, που δεν µπόρεσε –ή δεν θέλησε– να κάνει το αυτονόητο: να παραδώσει ένα έργο στην κοινωνία.

Είναι πραγµατικά εξοργιστικό να βλέπει κανείς πώς η ίδια χώρα, το ίδιο θεσµικό πλαίσιο, το ίδιο χρηµατοδοτικό σύστηµα, µπορεί να αποδώσει εντελώς διαφορετικά αποτελέσµατα ανάλογα µε το ποιος βρίσκεται στο τιµόνι της διοίκησης του δήµου. Δύο δήµοι, λίγα χιλιόµετρα απόσταση. Και δύο εικόνες που δεν συγκρίνονται – γιατί η σύγκριση ήδη θα ήταν άδικη για τον έναν.

Στο Ξυλόκαστρο, η δηµοτική αρχή Τσιώτου το 2019 παρέλαβε µια έτοιµη ευκαιρία: µελέτες που προχωρούσαν, ενταγµένο έργο, σαφές χρηµατοδοτικό πλαίσιο, δηµόσια κτίρια µε τεράστια δυνητική αξία. Το τι έκανε –ή µάλλον το τι δεν έκανε– είναι φανερό σε όποιον περνά από την παραλία και αντικρίζει τις παλιές σταφιδαποθήκες: τίποτα. Απολύτως τίποτα. Καµία δηµοπράτηση. Καµία σύµβαση έργου. Καµία εργοταξιακή πινακίδα. Καµία ορατή προσπάθεια. Μόνο σιωπή, φθορά και κουρελιασµένες υποσχέσεις.

Η διοικητική αµνησία και η πολιτική υπεκφυγή βαφτίστηκαν “καθυστερήσεις”, “τεχνικά ζητήµατα”, “αναµονή”. Στην πραγµατικότητα, πρόκειται για ξεκάθαρη διοικητική ανεπάρκεια. Ένα µνηµείο που θα µπορούσε να αναγεννήσει το παραλιακό µέτωπο, να φιλοξενήσει πολιτισµό, πανεπιστηµιακή δράση, εκδηλώσεις, επισκέπτες, µένει στη µοίρα του. Και µαζί του µένει µια πόλη χωρίς όραµα, χωρίς τόλµη και χωρίς διεκδίκηση.

Ο αντίποδας

Ας πάµε τώρα λίγο πιο ανατολικά. Στο Κιάτο. Εκεί όπου η αξιοποίηση των παλιών αποθηκών του ΑΣΟ δεν έµεινε ποτέ στο επίπεδο των προθέσεων. Έγινε έργο. Πραγµατικό, χειροπιαστό, λειτουργικό. Ένα έργο που αλλάζει τον πολιτιστικό χάρτη της ευρύτερης περιοχής.

Ο Δήµος Σικυωνίων δεν έµεινε στις µακέτες:

– Παρέδωσε Νέο Δηµοτικό Θέατρο, το οποίο ήδη φιλοξένησε τη Λυρική Σκηνή, δίνοντας στο Κιάτο µια πολιτιστική αίγλη που λίγες επαρχιακές πόλεις µπορούν να διεκδικήσουν.

– Δηµιούργησε Δηµοτική Βιβλιοθήκη, ένα σηµείο αναφοράς για µαθητές, φοιτητές και οικογένειες.

– Ολοκληρώνει τώρα το Μουσείο Λυσίππου, µοναδικό στο είδος του παγκοσµίως, αφιερωµένο στον κορυφαίο γλύπτη της αρχαιότητας που γεννήθηκε στη Σικυώνα.

– Προχωρά σε συνεδριακούς χώρους και νέες εγκαταστάσεις που θα φιλοξενήσουν τµήµατα του Πανεπιστηµίου Πελοποννήσου.

Με άλλα λόγια, εκεί όπου το Ξυλόκαστρο άφησε τη χρηµατοδότηση να του γλιστρήσει, το Κιάτο παραδίδει έργα. Εκεί όπου στη µία πόλη βλέπεις σκουριασµένες πόρτες, τρύπια ταβάνια και σπασµένα τζάµια, στην άλλη βλέπεις θέατρα, µουσεία, φως, κίνηση, προοπτική.

Το πιο τραγικό; Η απόσταση ανάµεσα στις δύο πραγµατικότητες δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική. Είναι θέµα διοίκησης, αποφασιστικότητας και ικανότητας. Όταν µια δηµοτική αρχή δεν µπορεί να τρέξει ένα ώριµο έργο, όταν χάνει χρόνο σε ατέρµονες «αναµονές», όταν δεν παρακολουθεί προθεσµίες, δεν διεκδικεί, δεν πιέζει, δεν ολοκληρώνει, τότε το αποτέλεσµα είναι προδιαγεγραµµένο. Και το πληρώνει ο τόπος.

Οι αποθήκες του ΑΣΟ στο Ξυλόκαστρο δεν είναι µια χαµένη ευκαιρία. Είναι ο καθρέφτης µιας δηµοτικής αρχής που δεν µπορεί να παραδώσει ούτε το ελάχιστο. Είναι το αποτύπωµα της αδράνειας, της πολιτικής απουσίας και της αδιαφορίας.

Κι αυτή η απουσία πληρώνεται ακριβά: µε ερείπια εκεί που θα µπορούσε να υπάρχει πολιτισµός. Με σκοτεινά κουφάρια εκεί που θα µπορούσε να υπάρχει ζωή. Με όνειρα θαµµένα κάτω από σκόνη και λαµαρίνες.

Η σύγκριση µε τον Δήµο Σικυωνίων είναι αναπόφευκτη – και συντριπτική. Όχι γιατί ο ένας δήµος έχει “τύχη” και ο άλλος όχι. Αλλά γιατί ο ένας έχει διοίκηση που δουλεύει και ο άλλος διοίκηση που απλώς… παρακολουθεί τα κτίρια να καταρρέουν.

Δυστυχώς για το Ξυλόκαστρο…