Στην τοπική αυτοδιοίκηση, η ηγεσία ασκείται πρωτίστως δια του παραδείγματος. Όταν όμως το παράδειγμα είναι η αυθαιρεσία και η κατάληψη του δημόσιου χώρου, τότε ο λόγος περί «πολιτισμού» και «νομιμότητας» μετατρέπεται σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα που σκάει στα χέρια εκείνων που το εκτοξεύουν.

Την ώρα που η καθημερινότητα στο Ξυλόκαστρο απαιτεί σεβασμό στον πεζό και τον επαγγελματία, φαίνεται πως για ορισμένους οι κανόνες σταματούν εκεί που αρχίζουν οι ανάγκες της δημοτικής αρχής. Η εικόνα ενός οχήματος που καταλαμβάνει τον ζωτικό χώρο των πολιτών αλλάζει δραματικά χαρακτήρα όταν το παράδειγμα αυτό διδάσκεσαι από τον καταγγέλοντα!

Η επιλεκτική «αγανάκτηση»

Το γεγονός αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς ότι όπως μας καταγγέλλεται από δημότες του Ξυλοκάστρου, υποψήφιος και μέλος της παράταξης του κ. Τσιώτου, από το Καμάρι, προχώρησε σε μια οργισμένη ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα για στάθμευση πάνω σε πεζοδρόμιοι. Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς όπως «γάιδαροι» και «ξέφραγο αμπέλι», στοχοποίησε πολίτη, του οποίου το αυτοκίνητο φωτογράφισε και ανάρτησε, καλύπτοντας ευτυχώς τις πινακίδες, για μια ολιγόλεπτη στάθμευση προκειμένου να φορτώσει νερά από ένα κατάστημα.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το παράλογο: Από τη μία μιλάς για «κακομαθημένους» που πρέπει να συνετιστούν και ζητάς την παρέμβαση της ομάδας ΔΙΑΣ για έναν πολίτη που εξυπηρετείται από κατάστημα για ένα λεπτό. Από την άλλη όμως, «καταπίνεις την κάμηλο» για την πλήρη κατάληψη του πεζοδρομίου σε 24ωρη βάση από τον επικεφαλής σου και συγγενικά σου πρόσωπα…

Στα χέρια μας έφτασαν από δημότες, αρκετές φωτογραφίες ντοκουμέντα από πλείστα τέτοια παραδείγματα κατάληψης πεζοδρομίων όχι για ένα λεπτό αλλά για ώρες… Εν τέλει, ίσως να πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι οι δημόσιες καταγγελίες όταν γίνονται εργαλείο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης, χάνουν κάθε ίχνος αξιοπιστίας και στη συντριπτική πλειοψηφία τους γίνονται μπούμερανγκ.

Ξέρουμε βέβαια, ότι τον κ. Τσιώτο τον εκφράζει το ρηθέν «Με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω», όμως οι πολίτες έχουν κουραστεί από αυτήν την τακτική του. Η αυτοδιοίκηση απαιτεί πρότυπα συμπεριφοράς και κυρίως ισονομία. Γιατί αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι η πραγματική «γαϊδουριά», βρίσκεται στη νοοτροπία εκείνων που θεωρούν το πεζοδρόμιο προσωπικό τους οικόπεδο. Τι όχι;