ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΑΝΑΒΗ

Μέσα σε μόλις 8 ημέρες από τη θεομηνία, η Πολιτική Προστασία «σφράγισε» το αίτημα του Δήμου Βέλου-Βόχας

Τι σημαίνει πρακτικά η απόφαση για την αποκατάσταση της παραλιακής ζώνης

Μάθημα διοίκησης και αντανακλαστικών στον ‘κουρασμένο’ Δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης που άφησε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης να την πάρει το …κύμα

Όταν η αυτοδιοικητική ευθύνη συναντά τα ταχύτατα αντανακλαστικά, το αποτέλεσμα είναι μετρήσιμο και άμεσο. Με την υπογραφή του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, οι Δημοτικές Κοινότητες Κοκκωνίου και Βραχατίου κηρύχθηκαν επίσημα σε κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης Πολιτικής Προστασίας στις 26/2 μόλις 8 ημέρες μετά τις 18 Φεβρουαρίου, όταν οι θυελλώδεις άνεμοι και η έντονη διάβρωση «κατάπιαν» το παραλιακό μέτωπο.

Ο Δήμαρχος Βέλου-Βόχας, Θανάσης Μανάβης, κινήθηκε αστραπιαία. Από την πρώτη στιγμή με τα μηχανήματα στους δρόμους και ταυτόχρονα με την πλήρη τεκμηρίωση του φακέλου προς το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης, κατάφερε να εξασφαλίσει την κήρυξη σε χρόνο-ρεκόρ.

Γιατί είναι κρίσιμη η «Έκτακτη Ανάγκη»;

Για όσους αναρωτιούνται τι προσφέρει αυτή η γραφειοκρατική σφραγίδα, η απάντηση είναι η ταχύτητα των έργων. Η κήρυξη αυτή αποτελεί το «κλειδί» που ξεκλειδώνει:

• Κατεπείγουσες διαδικασίες: Παράκαμψη των χρονοβόρων διαγωνισμών για την άμεση ανάθεση έργων αποκατάστασης.
• Έκτακτες χρηματοδοτήσεις: Δυνατότητα άντλησης κονδυλίων από τα ειδικά ταμεία του Υπουργείου Εσωτερικών και του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης.
• Άμεση παρέμβαση στη διάβρωση: Δρομολόγηση τεχνικών έργων προστασίας της ακτής προτού το επόμενο κύμα προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές στις υποδομές και τις περιουσίες των πολιτών.

Μάθημα διοίκησης

Η επιτυχία αυτή του Θανάση Μανάβη αναδεικνύει, δυστυχώς, τη θλιβερή αντίθεση με τα όσα συμβαίνουν λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα. Την ώρα που στον Δήμο Βέλου-Βόχας «τρέχουν» για να προλάβουν τα χειρότερα, στον Δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης η ηγεσία φαίνεται να κατοικεί σε άλλο σύμπαν.

Εκεί, το περιβόητο «Ε, και;» του Δημάρχου για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οδήγησε στο να χαθεί η προθεσμία παράτασης για μια περιοχή που κυριολεκτικά διαλύεται από τη διάβρωση. Φαίνεται πως η διαφορά ανάμεσα στο να προστατεύεις τον τόπο σου και στο να τον αφήνεις στη μοίρα του, κρίνεται τελικά στο αν αντιλαμβάνεσαι τη σοβαρότητα των στιγμών ή αν αναλώνεσαι σε ατάκες και συμπεριφορές, που κοστίζουν ακριβά στους δημότες.