Ένα σοβαρό ατύχημα με θύμα ένα μικρό σκυλί φέρνει ξανά στην επιφάνεια την αδιαφορία για τον φωτισμό στην πολυσύχναστη παραλιακή οδό – Πόσο θα κοστίσει τελικά στον δημότη η «προσωρινή» λύση του ενός έτους;

Στο Ξυλόκαστρο, η εικόνα της υποτιθέμενης «βιτρίνας» του δήμου, του παραλιακού μετώπου, παραπέμπει πλέον σε μια εγκαταλελειμμένη ζώνη βυθισμένη στο σκοτάδι με την υπογραφή της δημοτικής αρχής.

Η κατάσταση αυτή υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της αισθητικής αστοχίας, καθώς εξελίσσεται σε μια διαρκή απειλή για τη σωματική ακεραιότητα των πολιτών και των κατοικιδίων. Η πρόσφατη καταγγελία για τον τραυματισμό ενός μικρού σκύλου, λόγω της μηδενικής ορατότητας στην παραλιακή οδό, αποτελεί το τελευταίο προειδοποιητικό σήμα πριν η αμέλεια αυτή οδηγήσει σε έναν μοιραίο τραυματισμό ανθρώπου ή παιδιού.

Το χρονικό της επικίνδυνης αυτής αδιαφορίας που καταγράφηκε στα τέλη Ιανουαρίου ήρθε στο φως μετά από ανάρτηση δημότη. Έξω από γνωστό κατάστημα εστίασης, η ανυπαρξία επαρκούς φωτισμού μετέτρεψε έναν περίπατο σε εφιάλτη, όταν ένα κουτάβι boxer βρέθηκε στο οδόστρωμα και χτυπήθηκε από διερχόμενο όχημα. Ο οδηγός ήταν πρακτικά αδύνατον να διακρίνει το ζώο μέσα στο απόλυτο σκοτάδι που επικρατεί στην περιοχή. Αν και το σκυλί επιβίωσε με κατάγματα (ευτυχώς), το ερώτημα για το ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη αν στη θέση του βρισκόταν ένας ανυποψίαστος πεζός, παραμένει αμείλικτο και βαραίνει αποκλειστικά τη διοίκηση του Βλάση Τσιώτου.

Παρακολουθούμε μια πάγια τακτική όπου οι πρόχειρες παρεμβάσεις βαφτίζονται «μεταβατικές λύσεις», μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η «προσωρινότητα» μετρά ήδη έναν ολόκληρο χρόνο.

Οι δημότες έχουν εξαντλήσει κάθε περιθώριο υπομονής, προειδοποιώντας επανειλημμένα για την επικινδυνότητα του σημείου, όμως η δημοτική αρχή επιλέγει να κωφεύει προκλητικά.

Ο Δήμαρχος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης δεν μπορεί να επικαλείται άγνοια για μια κατάσταση που αποτελεί αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής να αφεθεί το έργο του φωτισμού στην τύχη του.

Προκύπτει το εύλογο ερώτημα για το πού κατευθύνονται τα ανταποδοτικά τέλη των πολιτών, όταν οι δρόμοι παραμένουν σκοτεινές παγίδες και μια πρόχειρη λύση συντηρείται επί 12 μήνες, υποβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής και την τουριστική ταυτότητα της περιοχής.

Το γεγονός ότι ένας πολίτης φοβάται να κυκλοφορήσει στο κέντρο της πόλης του μετά τη δύση του ηλίου συνιστά το απόλυτο τεκμήριο αποτυχίας.

Το Ξυλόκαστρο απαιτεί φως, τόσο στην κυριολεξία όσο και στη διαχείριση των κοινών, καθώς η ανοχή στην ερασιτεχνική αντιμετώπιση σοβαρών υποδομών έχει πλέον εξαντληθεί.

Αν η Δημοτική Αρχή αδυνατεί να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη ορατότητα στον κεντρικό παραλιακό δρόμο, είναι δυνατόν να την εμπιστευτούν οι δημότες για τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα που έχει ανάγκη ο τόπος;

Τα συμπεράσματα δικά σας…