Η κλεψύδρα της λειψυδρίας στην Κορινθία εξαντλείται, αναδεικνύοντας τα διαφορετικά αντανακλαστικά με τα οποία αντιμετωπίζει κάθε δημοτική αρχή τις προκλήσεις της εποχής

Το νερό στην Κορινθία έπαψε προ πολλού να είναι ένα απλό «δημόσιο αγαθό». Έχει μετατραπεί στο απόλυτο πολιτικό και αναπτυξιακό στοίχημα, σε μια περιοχή που βλέπει τον υδροφόρο ορίζοντα να υποχωρεί και τις γεωτρήσεις να «βήχουν» αλάτι.

Σε ένα περιβάλλον έντονων κλιματικών πιέσεων, η ακτινογραφία του νομού αναδεικνύει περιπτώσεις δήμων που κινήθηκαν μεθοδικά, άλλων που παλεύουν με τις ισορροπίες και εκείνων που, παρά τα πλεονεκτήματά τους, παραμένουν σε μια ανησυχητική αδράνεια.

Σημείωση: Οι δήμοι παρουσιάζονται με αλφαβητική σειρά.

Δήμος Βέλου-Βόχας: Το «στοίχημα»

Ξεκινώντας από τον Δήμο Βέλου-Βόχας, πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι αυτός που βρέθηκε εν μέσω κλιματικής αλλαγής και ανομβρίας, με τα χειρότερα και μεγαλύτερα προβλήματα λειψυδρίας. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως ότι λέγοντας λειψυδρία εννοούμε την έλλειψη έργων υποδομής και διαχείρισης υδάτινων πόρων και όχι αποκλειστικά την έλλειψη νερού.

Ωστόσο, σήμερα, μετά από 2,5 περίπου χρόνια που η δημοτική αρχή Μανάβη έχει το πηδάλιο της διοίκησης, θα τολμούσαμε να πούμε ότι ο δήμος πλέον αποτελεί σημείο αναφοράς για την αποτελεσματική διεκδίκηση. Μετά από χρόνια υποβάθμισης και σοβαρών προβλημάτων στην ποιότητα του νερού, ο Θανάσης Μανάβης φαίνεται να κερδίζει ένα στοίχημα που πολλοί θεωρούσαν χαμένο.

Η εξασφάλιση νέων χρηματοδοτήσεων που υπερβαίνουν τα 18 εκατομμύρια ευρώ για μονάδες αφαλάτωσης, διυλιστήριο νερού, δίκτυα, βελτιώσεις και εξυγιάνσεις γεωτρήσεων, καθώς και η δρομολόγηση έργων ύδρευσης σηματοδοτούν μια νέα αρχή. Για έναν δήμο που υπέφερε από την ακαταλληλότητα του νερού, η στροφή στις σύγχρονες τεχνολογίες και η γρήγορη απορρόφηση κονδυλίων αποτελούν τη «σανίδα σωτηρίας» που βγάζει την περιοχή από το υδατικό τέλμα. Η περίπτωση του Βέλου-Βόχας αποδεικνύει ότι, ακόμη και στο «και πέντε», η αποφασιστικότητα μπορεί να φέρει λύσεις.

Δήμος Κορινθίων: Η μετάβαση στη νέα υδατική πραγματικότητα

Στην πρωτεύουσα του νομού, η διαχείριση του νερού βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή αναπροσαρμογής. Η Κόρινθος, που για δεκαετίες είχε ταυτίσει την υδροδότησή της με την ασφάλεια των πηγών της Στυμφαλίας, έρχεται πλέον αντιμέτωπη με νέα δεδομένα.

Είναι γεγονός πως, από το 2021 και μετά, η πόλη βίωσε μια πρωτόγνωρη συνθήκη: για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η ροή του νερού της Στυμφαλίας παρουσίασε ελλείψεις και διακοπές, με τα χρονικά διαστήματα απουσίας του να βαίνουν όλο και μεγαλύτερα. Η εξέλιξη αυτή δημιούργησε έναν εύλογο προβληματισμό στην τοπική κοινωνία, καθώς η εξάρτηση από το «βουνό» δεν αποτελεί πια τη μοναδική και ακλόνητη εγγύηση επάρκειας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων καθίσταται πλέον επιβεβλημένη για τη διασφάλιση της ομαλότητας. Η στροφή προς τη λύση της αφαλάτωσης, που συζητείται και δρομολογείται από τη δημοτική αρχή Σταυρέλη, φαίνεται πως είναι το κλειδί που θα δώσει την οριστική απάντηση στο πρόβλημα της ποσότητας και της ποιότητας, θωρακίζοντας την πρωτεύουσα απέναντι στις μελλοντικές προκλήσεις.

Λουτράκι & Νεμέα: Λύσεις με πλάνο

Στον Δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων παρά τις τοπικές εντάσεις για την ποιότητα, η κίνηση για εγκατάσταση νέων μονάδων αφαλάτωσης με τη συνδρομή μεγάλων ιδρυμάτων δείχνει μια διάθεση έγκαιρης παρέμβασης. Το βαρύ όνομα του «ιαματικού νερού Λουτρακίου» φαίνεται να δοκιμάζεται, όμως η δημοτική αρχή παρουσιάζεται αποφασισμένη να προστατέψει τον υδροφόρο ορίζοντα…

Από την άλλη στον Δήμο Νεμέας η δημοτική αρχή Φρούσιου κινείται αθόρυβα μεν, αποτελεσματικά δε. Με την ενεργοποίηση του συστήματος αποσκλήρυνσης και απονιτροποίησης, απέδειξε ότι ακόμη και οι μικρότεροι δήμοι μπορούν να προσφέρουν ποιοτικό νερό όταν υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο.

Ξυλόκαστρο-Ευρωστίνη: Η «Λευκή Κόλλα»

Στον αντίποδα, ο Δήμος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση υστέρησης. Αν και πρόκειται για έναν τόπο με πλούσιους υδατικούς πόρους, η διαχείρισή τους παραμένει το μεγάλο «αγκάθι» της τελευταίας δεκαετίας. Ένα και μόνο αποσπασματικό έργο ύδρευσης που υλοποιείται απέχει παρασάγγας από αυτό που ονομάζουμε «ολιστική διαχείριση υδάτινων πόρων».

Παρά τα επαναλαμβανόμενα προβλήματα και τις διακοπές νερού, η δημοτική αρχή δείχνει να έχει παραδώσει «λευκή κόλλα». Η απουσία αναπτυξιακών και διαχειριστικών έργων και η μη διεκδίκηση χρηματοδοτικών εργαλείων για τον εκσυγχρονισμό των δικτύων και την αξιοποίηση των πηγών, αφήνουν τον δήμο εκτεθειμένο. Σε μια περιοχή που θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί λόγω φυσικού πλούτου, η έλλειψη σχεδιασμού μετατρέπει την επάρκεια σε ζητούμενο.

Δήμος Σικυωνίων: Σημείο αναφοράς

Αν υπάρχει ένας δήμος που μπορεί να χαρακτηριστεί ως σημείο αναφοράς για τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, αυτός είναι αναμφίβολα ο Δήμος Σικυωνίων. Η διοίκηση του Σπύρου Σταματόπουλου δεν αντιμετώπισε το νερό ως ένα προεκλογικό πυροτέχνημα, αλλά ως το θεμέλιο της τοπικής επιβίωσης.

Με μια σειρά από στοχευμένα έργα που αθροιστικά (δήμος και ΔΕΥΑ Σικυωνίων) ξεπερνούν τα 45 εκατομμύρια ευρώ, αξιοποίηση των πηγών και εκσυγχρονισμό των δικτύων, ο δήμος Σικυωνίων κατάφερε να «αλλάξει τη μοίρα του τόπου». Η επιμονή στη σωστή διαχείριση των υδάτινων πόρων της Στυμφαλίας και του Φενεού, σε συνδυασμό με την αντίσταση στις πιέσεις της λειψυδρίας, κατέστησε το Κιάτο και τις γύρω κοινότητες παράδειγμα προς μίμηση. Εδώ, η λειψυδρία δεν αντιμετωπίζεται ως «θεομηνία», αλλά ως μια πρόκληση που απαντάται με υποδομές και πολιτική βούληση.

Εν κατακλείδι, και καθώς έχουμε ήδη διανύσει το ¼ του 21^ου αιώνα, η Κορινθία στο θέμα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων, δεν έχει περιθώρια για πειραματισμούς. Η απόσταση ανάμεσα στους δήμους που προνοούν και σε εκείνους που αδρανούν μεγαλώνει, και το αποτέλεσμα αυτής της διαφοράς θα κρίνει το μέλλον τόσο του κάθε τόπου, όσο και των ανθρώπων του, με τρόπο καθοριστικό.

Γιώτα Χρ. Αθανασούλη