Γράφει: ΓΙΑΝΝΗΣ Π. ΚΟΡΔΗΣ

Δεν φτάνει το κάζο με την 10η θέση του Akyla, έχουμε και τα ευτράπελα με το τόσο «ευρηματικό» Ferto, δώστο, πάρτο αλλά και όσα είδαν το φως της δημοσιότητας πριν και μετά και καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας-φιέστας χωρίς παρόμοιο προηγούμενο.

Αναλύσεις επί αναλύσεων για τα προημιτελικά και τον τελικό του Σαββατόβραδου της 16ης Μαΐου 2026. Εκείνο που έμεινε τελικά απ’ αυτό το τόσο θορυβώδες μουσικό «πανηγυράκι» ήταν η συγγνώμη του νεαρού Σερραίου πρωταγωνιστή για το βούλιαγμα της όλης προσπάθειας, αφού η ΕΡΤ είχε βάλει όλα τα δυνατά της υποδειγματικά και με πολλή, μα πολλή (!) δουλειά απ’ όσα μας δήλωσαν, θεσμοθετώντας τυπικά και άτυπα τα πάντα για ένα νέο νικηφόρο φεστιβάλ τραγουδιού! (Για τους ανθρώπους της καμία κατανόηση!)

Και ενώ αυτό κατόρθωνε να επιβιώνει γεωπολιτικών σεισμών, οικονομικών κρίσεων, τεχνολογικών επαναστάσεων και περιφερειακών πολεμικών συρράξεων σαν ένα πολιτισμικό παράδοξο – ζωντανό μάθημα ήπιας ισχύος της Γηραιάς Ηπείρου (τρομάρα της!), ξαφνικά όλως περιέργως πέσαμε σε κριτικές και αναλύσεις για μια Eurovision με πολλά προβλήματα και αμφισβητήσεις, μέχρι και με απειρία (τι sic!) μια έφηβη ετών 70!

Άκουσον άκουσον ερώτημα-απορία για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο θεσμός μετά από τόσα χρόνια!

Παραφωνίες ένα σωρό για τον μουσικό διαγωνισμό, αφού η Eurovision συνεχίζει να αυτοπροτάσσεται όχι ως αξία της Ευρώπης αλλά ως όχημα – χοντρό κόλπο για όλο και μεγαλύτερες τηλεθεάσεις, διαφημίσεις, κέρδη! Τζόγος τελικά, όλα για το χρήμα και εδώ!

Μάταια να ψάχνεις επιτέλους μια προτεραιότητα για τη μουσική ταυτότητα των κρατών της Ευρώπης ως υποστήριξη πολιτιστικά. Το ίδιο ματαιότητα και από την περίφημη EBU, το ακρωνύμιο της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης, που ενώ έχει κάνει τα πάντα για να μείνει ο θεσμός εκτός πολιτικών και εθνικών ανταγωνισμών, μηδέν στο πηλίκον και εδώ!

Μεγάλη επιστήμη τα εργαλεία που έχουν θεσπιστεί, αν όχι εφευρεθεί, με τις εθνικές επιτροπές, τη μεγάλη Εθνική (άφαντοι οι γνωστοί-άγνωστοι, το πάνω χέρι πάντα). Ήταν – είχαμε για την ιστορία τις μεγάλες ανισορροπίες κατά την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα (οι εθνικές επιτροπές επανήλθαν το 2003) όταν για τον νικητή αποφάσιζε αποκλειστικά η «λαϊκή ψήφος» – televoting – (σάρωναν λόγω συγκεκριμένων μπλοκ ψήφων με γεωγραφικά και πολιτικά κριτήρια).

Μετά απ’ αυτά, εκείνο που έμεινε τελικά είναι ότι συνεχίζεται το τάισμα του κοσμάκη με σανό (και λίγο τετράφυλλο τώρα για πιο εύπεπτο!), όταν εκείνο που επικρατεί στην κοινή γνώμη είναι τα «αηδία» και το πάλι κουβά! (τόσο εφευρηματικό ένα πρόσφατο μονόστηλο της ΕΦ.ΣΥΝ.!)

Και για τους πιο ανυποψίαστους, ας ξέρουμε ότι η κάθε στοιχηματική εταιρεία έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα και, για να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί η κάθε Κυβέρνηση να βολεύεται με το «άρτον και θεάματα!», αλλά ο πόνος είναι βαρύς όταν συμμετέχει σ’ αυτά το δημόσιο χρήμα του κοσμάκη και έτσι να βρίσκουν τροφή δημοσιεύματα σαν αυτό: «Τι περιμένεις αν ανακατεύεται το δημόσιο και τα λόμπι».

Η κοινωνία ζητά αλλαγή πορείας. Δώστε της τουλάχιστον την αλήθεια!