Σαν σήμερα, στις 11 Ιανουαρίου του 1934, η εφημερίδα «ΣΙΚΥΩΝ» φέρνει στο φως τις αποτρόπαιες λεπτομέρειες μιας τραγωδίας που εκτυλίχθηκε στο ορεινό χωριό Καλλιάνοι. Πρόκειται για ένα έγκλημα που, όπως σημειώνεται τότε, είχε χαρακτήρα «πρωτακούστου εγκλήματος όχι μόνον διά την Κορινθίαν αλλά και δι’ ολόκληρον την Ελλάδα», θυμίζοντας μεγάλες υποθέσεις που συνετάραξαν τη διεθνή κοινή γνώμη.

Οι ήρωες του δράματος, η 32χρονη Ουρανία και ο 25χρονος Αναστάσιος, συνδέονταν με αισθηματικό δεσμό ήδη από την παιδική τους ηλικία. Ωστόσο, το εθιμικό και νομικό δίκαιο έθετε ανυπέρβλητα εμπόδια: «επειδή υπήρχε κώλυμα νομικόν λόγω συγγενείας, δεν ηδυνήθησαν να νομιμοποιήσουν τας σχέσεις των νυμφευθέντες αργότερα αμφότεροι». Η κοινωνική πίεση τους ανάγκασε να δημιουργήσουν οικογένειες με άλλους συντρόφους, όμως ο «ανόμοιος έρωτάς» τους ξύπνησε ξανά έξι μήνες πριν από το φονικό.

Την 5η Ιανουαρίου, παραμονή των Θεοφανείων, ο Αναστάσιος είχε προμηθεύσει την Ουρανία με στρυχνίνη, δίνοντάς της την εντολή «να απαλλαγή οπωσδήποτε του ενοχλητικού συζύγου». Το πρωί εκείνης της ημέρας, η Ουρανία πρόσφερε το δηλητήριο στον άρρωστο σύζυγό της μέσα σε μια κούπα τσάι. Εκείνος όμως, μετά τη δεύτερη κουταλιά, αρνήθηκε να το πιει, λέγοντας πως «ήτο πικρό και έκαιγε τον λάρυγγα».

Το μοιραίο λάθος του παππού…

Σε μια τραγική ειρωνεία, ο πατέρας της Ουρανίας – ο παππούς των παιδιών – που βρισκόταν στο σπίτι και, θέλοντας να κάνει καλό, πήρε το απομεινάρι του δηλητηριασμένου τσαγιού. Σε πλήρη άγνοια «ότι προσφέρει τον θάνατον στα εγγονάκια του», μοίρασε το υγρό στα δύο μικρά αγόρια.

Η περιγραφή της εφημερίδας για τις επόμενες στιγμές είναι συγκλονιστική: Μέσα σε ελάχιστη ώρα, η στρυχνίνη άρχισε την «ολέθριον ενέργειάν της» στα κορμιά των δύο νηπίων. Ο 5χρονος Κωστάκης και ο μόλις 3 ετών Χρήστος άρχισαν να σφαδάζουν, πεθαίνοντας τελικά «μέσα σε φοβερούς σπασμούς και πόνους».

Ενώ τα παιδιά της παρέδιδαν το πνεύμα με τον πιο βασανιστικό τρόπο, η Ουρανία παρέμενε θεατής, παρακολουθώντας το «ανατριχιαστικόν σκηνικόν του ξεψυχίσματος». Η εφημερίδα την περιγράφει να επιδεικνύει «πρωτοφανή αναισθησίαν και κυνικήν απάθειαν», γεγονός που εξόργισε ακόμα περισσότερο τους συγχωριανούς της.

Ενώ τα δύο αδικοχαμένα αγόρια υπέκυπταν στους «φοβερούς σπασμούς» που προκάλεσε η στρυχνίνη, ο πατέρας τους, ο Όθων, έδινε τη δική του μάχη. Το δηλητήριο που η Ουρανία είχε σερβίρει στο τσάι άρχισε γρήγορα την «ολέθριον ενέργειάν του» και στον δικό του οργανισμό. Η εφημερίδα περιγράφει πως ο Όθων κατάφερε τελικά να γλιτώσει, είτε επειδή «πήρε λίγο τσάι» –αφού τον είχε απωθήσει η πικρή γεύση– είτε διότι «είχε ισχυρόν οργανισμόν».

Η εκταφή και η τρέλα

Καθώς η Ουρανία ομολογούσε την πράξη της στην αστυνομία, μια νέα, ακόμα πιο σκοτεινή υποψία άρχισε να πλανιέται πάνω από το χωριό. Ο Αναστάσιος, ο συνεργός και εραστής της, δεν φαινόταν να είναι πρωτάρης σε τέτοιες μεθόδους. Η δική του σύζυγος είχε αφήσει την τελευταία της πνοή μόλις «24 ημέρας προ του εγκλήματος της Ουρανίας». Το γεγονός ότι ο θάνατός της επήλθε «υπό τας αυτάς περίπου συνθήκας» οδήγησε τις αρχές σε μια δραματική απόφαση.

Προκειμένου να διαπιστωθεί αν υπήρχε και «άλλο έγκλημα», διατάχθηκε η «εκταφή του πτώματος» της συζύγου του Αναστασίου. Σε ένα σκηνικό που θύμιζε αστυνομικό μυθιστόρημα, τα σπλάγχνα της άτυχης γυναίκας αφαιρέθηκαν και εστάλησαν την προηγούμενη Παρασκευή στο «Γενικόν Χημείον του Κράτους» για τοξικολογική εξέταση. Η αγωνία της τοπικής κοινωνίας για τα αποτελέσματα ήταν τεράστια, καθώς όλοι περίμεναν να μάθουν αν ο Αναστάσιος είχε πράγματι «δηλητηριάσει και εκείνος την σύζυγόν του» για να είναι ελεύθερος να ζήσει τον έρωτά του με την Ουρανία.

Η υπόθεση έκλεισε με τον πιο δραματικό τρόπο: η «σύγχρονη Μήδεια», μέσα στο κελί των φυλακών, οδηγήθηκε στη «διασάλευσιν των φρενών», χάνοντας τα λογικά της κάτω από το βάρος του αποτρόπαιου εγκλήματός της.

Έρευνα-κείμενα-επιμέλεια: Γιώτα Χρ. Αθανασούλη

Πηγή: Αρχείο Εφημερίδων Ελληνικής Βουλής

Σημαντική σημείωση: Οι φωτογραφίες του άρθρου αποτελούν προϊόν ΑΙ, με βάση τις περιγραφές του ρεπορτάζ.