Έχω το συνήθειο όταν πρόκειται να ταξιδέψω σε μέρη που δεν έχω ξαναπάει, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, να μην μελετώ τίποτα περισσότερο από το πρόγραμμα του πρακτορείου, αν πρόκειται για οργανωμένο ταξίδι.
Όλα δείχνουν ότι οι αγρότες, και μαζί με αυτούς, και άλλοι φορείς του αγροδιατροφικού συστήματος της χώρας, σπρώχνονται στο χείλος του γκρεμού. Βρίσκονται πλέον πέρα από αυτό που περιγράφαμε προ καιρού ως κρίση βιωσιμότητας, βρίσκονται κοντά στην καταστροφή, σε μία μη αναστρέψιμη πορεία.
Η τραγωδία «Αντιγόνη» είναι από τα διασημότερα έργα του ποιητή, γιατί πέρα από το μεγάλο μήνυμα πού περιέχει, η μορφή, η δομή και η σοφή της κατασκευή την κατατάσσουν στα εξοχότερα δείγματα του τραγικού είδους.
Η μαξιμαλιστική και εκ φύσεως αποικιοκρατική αυτή προσέγγιση, άφηνε πίσω μια τοπική κοινωνία στον κάμπο της Στυμφαλίας, η οποία πάλευε με άνισους όρους για την ίδια της την επιβίωση.
Η πολιτική ζωή, σε κάθε επίπεδο, χρειάζεται ιδέες, προτάσεις, θέσεις και φυσικά αντιθέσεις. Οι διαξιφισμοί, όταν έχουν περιεχόμενο και πολιτικό υπόβαθρο, είναι όχι μόνο θεμιτοί αλλά και απαραίτητοι για να λειτουργήσει η δημοκρατία. Αυτό που αποδυναμώνει τον δημόσιο διάλογο είναι όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε προσωπικό μέτωπο, […]
Αν η μεταπολίτευση γεννήθηκε μέσα από τις μεγάλες μάχες και θυσίες του αντιδικτατορικού αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία και λαϊκή κυριαρχία, σήμερα έχουμε ανάγκη για μια νέα μεταπολίτευση που πρέπει να γεννηθεί από την απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου και ισότιμη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά.
Η μία μετά την άλλη οι Κοινότητες του δήμου Κορινθίων χάνουν το προνόμιο της υδροδότησης με πόσιμο νερό Στυμφαλίας. Οι προσμίξεις με τις γεωτρήσεις καθιστούν το νερό μη πόσιμο – Τις πταίει; Η αναβροχιά ή το «χαλάζι» της έλλειψης προνοητικότητας και ανταποδοτικών έργων στη ζωοδότρα Στυμφαλία;
Το χωριό Καστανιά υπέστη το βαρύτερο πλήγμα, με δεκάδες οικογένειες να μετρούν ζημιές στις περιουσίες τους. Την ίδια στιγμή, ένας νέος κύκλος δημόσιας συζήτησης ξεκίνησε: Ποιος φταίει; Ποιος έπρεπε να κάνει τι;
Η ανακοίνωση της “Πράσινης Πόλης” με αφορμή προσβλητικά σχόλια αιρετού, αναδεικνύει ένα ευρύτερο αλλά και επικίνδυνο φαινόμενο: την απαξίωση της δημοσιογραφίας, ειδικά στις μικρές κοινωνίες όπου η στοχοποίηση γίνεται προσωπική υπόθεση.
Κάθε χρόνο η Κορινθία καίγεται. Το φυσικό της κεφάλαιο μετατρέπεται σε στάχτη, ενώ οι κάτοικοι μένουν αβοήθητοι. Η Πολιτική Προστασία απουσιάζει. Οι μηχανισμοί της Περιφέρειας Πελοποννήσου αποδεικνύονται ανύπαρκτοι. Οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν ξανά το τίμημα της κρατικής ανικανότητας.
ΓΝΩΜΗ ΠΟΛΙΤΩΝ 