Η μαξιμαλιστική και εκ φύσεως αποικιοκρατική αυτή προσέγγιση, άφηνε πίσω μια τοπική κοινωνία στον κάμπο της Στυμφαλίας, η οποία πάλευε με άνισους όρους για την ίδια της την επιβίωση.
Η πολιτική ζωή, σε κάθε επίπεδο, χρειάζεται ιδέες, προτάσεις, θέσεις και φυσικά αντιθέσεις. Οι διαξιφισμοί, όταν έχουν περιεχόμενο και πολιτικό υπόβαθρο, είναι όχι μόνο θεμιτοί αλλά και απαραίτητοι για να λειτουργήσει η δημοκρατία. Αυτό που αποδυναμώνει τον δημόσιο διάλογο είναι όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε προσωπικό μέτωπο, […]
Αν η μεταπολίτευση γεννήθηκε μέσα από τις μεγάλες μάχες και θυσίες του αντιδικτατορικού αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία και λαϊκή κυριαρχία, σήμερα έχουμε ανάγκη για μια νέα μεταπολίτευση που πρέπει να γεννηθεί από την απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου και ισότιμη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά.
Η μία μετά την άλλη οι Κοινότητες του δήμου Κορινθίων χάνουν το προνόμιο της υδροδότησης με πόσιμο νερό Στυμφαλίας. Οι προσμίξεις με τις γεωτρήσεις καθιστούν το νερό μη πόσιμο – Τις πταίει; Η αναβροχιά ή το “χαλάζι” της έλλειψης προνοητικότητας και ανταποδοτικών έργων στη ζωοδότρα Στυμφαλία;
Το χωριό Καστανιά υπέστη το βαρύτερο πλήγμα, με δεκάδες οικογένειες να μετρούν ζημιές στις περιουσίες τους. Την ίδια στιγμή, ένας νέος κύκλος δημόσιας συζήτησης ξεκίνησε: Ποιος φταίει; Ποιος έπρεπε να κάνει τι;
Η ανακοίνωση της “Πράσινης Πόλης” με αφορμή προσβλητικά σχόλια αιρετού, αναδεικνύει ένα ευρύτερο αλλά και επικίνδυνο φαινόμενο: την απαξίωση της δημοσιογραφίας, ειδικά στις μικρές κοινωνίες όπου η στοχοποίηση γίνεται προσωπική υπόθεση.
Κάθε χρόνο η Κορινθία καίγεται. Το φυσικό της κεφάλαιο μετατρέπεται σε στάχτη, ενώ οι κάτοικοι μένουν αβοήθητοι. Η Πολιτική Προστασία απουσιάζει. Οι μηχανισμοί της Περιφέρειας Πελοποννήσου αποδεικνύονται ανύπαρκτοι. Οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν ξανά το τίμημα της κρατικής ανικανότητας.
Σε κάθε δήμο, σε κάθε κοινότητα, σε διαφορετικούς ή και σε κοινούς χρόνους, υπάρχουν άτομα που θέτουν το ίδιο ερώτημα: «Είναι σωστό να κάνουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, όταν υπάρχουν βασικά προβλήματα ανοικτά;»
Έχει λοιπόν εσφαλμένα παγιωθεί η άποψη ότι η Ε.Ε. εδώ και χρόνια προσφέρει στα κράτη – μέλη της τις επιδοτήσεις ως ένα «δώρο» καλοζωίας και ευμάρειας. Αυτό μπορεί να είχε κάποια βάση στο παρελθόν, μιλάμε για τις δεκαετίες ΄80 – ΄90 όταν δόθηκαν πολλά χρήματα, απότομα και με τρόπο ανοργάνωτο για την απροετοίμαστη τότε για επενδύσεις Ελλάδα.
Η πραγματική δουλειά, ωστόσο, γίνεται ήσυχα: με σαφείς αποφάσεις, νόμιμες διαδικασίες και ανθρώπους που βάζουν την υπογραφή τους εκεί που άλλοι απλώς αφήνουν μια σκιά. Κι όταν έρχεται η ώρα, ο δήμαρχος δεν μασά τα λόγια του.
