Ο κρίσιμος Ιούνιος του 1827: Η παραδειγματική τιμωρία του προδότη στο στρατόπεδο του Φενεού (Μέρος ΙΑ΄)

Η πρώτη σκληρή τιμωρία προσκυνημένου από τον Κολοκοτρώνη – Ο προάγγελος της εκδίκησης Νενέκου – Ετοιμασίες για τη σύγκρουση στο Μέγα Σπήλαιο – Προσπάθεια να δελεαστούν με μισθούς οι Ρουμελιώτες και να προστρέξουν σε βοήθεια

Παρακολουθήσαμε χθες, την ιστορία του Έλληνα προσκυνημένου κατασκόπου που συνέλαβε ο Πετιμεζάς και είχε υπό κράτηση ο Κολοκοτρώνης, στο στρατόπεδο του Φενεού, λόγω αμφιβολιών. Τη Δευτέρα, 20 Ιουνίου 1827, σαν σήμερα, ο Πετιμεζάς συλλαμβάνει άλλον έναν κατασκόπο τον οποίο επίσης στέλνει αυθημερόν στον Κολοκοτρώνη. Αυτός, όπως αναφέρει και ο Σπηλιάδης στην Ιστορία του, «εμαρτύρησεν ότι ο Γιάννης ήτον εσταλμένος από τον Ιμπραχίμ κατάσκοπος, και ως τοιούτος έλαβε και έφερεν επάνω του φλωριά τινα, Μπαρμπούτια λεγόμενα».

Ο Κολοκοτρώνης αποφασισμένος να χτυπήσει άγρια και παραδειγματικά το προσκύνημα στη ρίζα του, συστήνει αμέσως πολεμικό δικαστήριο, το οποίο καταδίκασε σε θάνατο, δια απαγχονισμού τον Γιάννη από τον Μπούμπουκα της Αχαΐας. Όπως γράφει ο ίδιος ο αρχιστράτηγος στα απομνημονεύματά του: «τον έστειλα εις τήν δημοσιά καί τόν εκρέμασα, εις τά Καλάβρυτα, δύο ώραις απ’ έξω. Τόν εκρέμασα μέ ένα χαρτί πού έλεγε τό φταίξιμό του «Προδότης τού Έθνους»».

Η τιμωρία του Γιάννη, ήταν σκόπιμα σκληρή και σε κοινή θέα, ώστε να γίνει εκφοβιστικό παράδειγμα για όποιον άλλον επιχειρούσε να ακολουθήσει το παράδειγμά του. Το σώμα του έμεινε κρεμασμένο στο δημόσιο δρόμο ώστε να τον δούν όσο το δυνατόν περισσότεροι Έλληνες και έτσι να ανακοπεί το κύμα του προσκυνήματος.

Ο Σπηλιάδης λέει ότι κρεμάστηκε «κατά τας Κατσιάνας εις την δημοσίαν, επί τινός δέντρου, φέροντα επί του στήθους το επόμενον έγγραφον: “Τέτοιον καταφρονημένον θάνατον θα έχουν από τους Έλληνας όσοι επροσκύνησαν εις τον Ιμπραχίμ, και δεν μετανοήσουν να κινηθούν κατ’αυτού άνδρες τε και γυναίκες. Τοιούτον θάνατον θα λάβουν και όσοι έχουν αυτό το άτιμον φρόνημα και δεν το αποβάλλουν. Ακόμη και όσοι ελεύθεροι Έλληνες, ιερείς και λαϊκοί, δεν πιάσουν τα όπλα εις τοιαύτην κρίσιμον περίστασιν, και δεν τρέξουν εναντίον του εχθρού με προθυμίαν. Ο παρών Γιάννης από Μπούμπουκα ήτο σταλμένος από τον Ιμπραχίμ Τσιασίτης (κατάσκοπος) και επιάσθη και λαμβάνει τον θάνατον δι’αγχόνης” (…) Αλλ’ ήθελε και ο Κολοκοτρώνης τον θάνατον κανενός Έλληνος; Υπεχώρησεν εις την ανάγκην, και εφονεύθη ο δυστυχής εκείνος Γιάννης δια τον σκοπόν του ν’ ανασταλή της υποταγής η πρόοδος», σημειώνει ο Σπηλιάδης, κλείνοντας την αναφορά στο περιστατικό.

Επιστολή στην Επιτροπή της Ακροκορίνθου

Την ίδια στιγμή οι ανάγκες του στρατεύματος πολλαπλασιάζονται και ο Κολοκοτρώνης στέλνει γράμμα στην επιτροπή της Ακροκορίνθου ζητώντας υποστήριξη:

«Προχθές αποκρινόμενος εις έγγραφον της επιτροπής ταύτης, έλεγον όσον η ώρα εκάλει περί της μεταξύ μας συνεντεύξεως, αλλ’ άχρι σήμερον δεν έχω απάντησιν σας. Εγώ έφθασα εδώ εις τον κάμπον Φονιά, όπου συνάζονται και οι Κορίνθιοι με τον Αντιστράτηγον Π. Νοταράν, και βεβαιούμαι, ότι ο εχθρός πανστρατιά έφθασε και κατεσκήνωσεν εις τα Καλάβρυτα, και πιθανόν να πολεμήση το Σπήλαιον, ή να κάμη κίνημα εναντίον των επαρχιών.

Η Πελοπόννησος αδελφοί τρέχει τον έσχατον και αίσχιστον κίνδυνον, αλλά δε βλέπω απολλυμένης αυτής να υπάρξει πλέον Ελλάς, τινά χωρία της Πάτρας και Βοστίτζας και δύο τρία των Καλαβρύτων υπετάγησαν αισχρώς εις τον εχθρόν, και το κακόν τούτο επαπειλεί και τα άλλα μέρη της Πελοποννήσου.

Μ’όλα ταύτα οι λοιποί Πελοποννήσιοι αποφασισμένοι να ζήσωσιν ή ν’αποθάνωσιν ελεύθεροι, θέλει επιμείνωσι σταθερώς εις τον όρκον των ν’αποθάνωσιν ως Έλληνες τιμημένα. Οι Πελοποννήσιοι είναι έτοιμοι να συναποθάνωσι με τους Ρουμελιώτας, ως και το απέδειξαν πολλάκις. Αν και οι Ρουμελιώται είναι σύμφωνοι εις τούτο ως δεν είναι αμφιβολία, ιδού περίστασις να δειχθεί πραγματικώς.

Επίτηδες λοιπόν σας στέλνω την παρούσα μου και αν αγαπάτε τον Χριστόν και την Πατρίδαν, τρέξατε να συναγωνισθήτε με τους Πελοποννήσιους να σώσωμεν την Πελοπόννησον, τώρα οπού ο εχθρός της είναι αδύνατος και ολίγος, αλλά εύρε τους Πελοποννήσιους εις εποχήν δεινήν, και αν όλοι δεν ευκολύνεσθε εις τούτο, διότι είναι αναγκαίον να καταληφθούν και αι θέσεις των Δερβενίων, ας παραλάβη εις εκ των αδελφών, ή όσοι εγκριθήτε, χίλιους στρατιώτας, με τους οποίους να παρευρίσκεται εις το Γεν. πολ. Στρατόπεδον και εγώ υπόσχομαι το μισθόν αυτών δια τους μήνας Ιούλιον και Αύγουστον, ότι να πληρωθούν από τας εθνικάς προσόδους των σταφίδων της Βοστίτζης, και από τας σταφίδας των προσκυνησάντων.

Μην παραβλέψετε αδελφοί την πρόσκλησιν μου, αλλά ταχύνατε να την βάλετε εις εκτέλεσιν, διότι ο καιρός δεν μας καρτερεί. Και φανερώσατέ μου με τον παρόντα την απόφασίν σας προς οδηγίαν μου, καθώς και αν ήλθε ο Αρχιστράτηγος ως μου έγραφε προ ημερών, ή αν ηξεύρετε πότε έρχεται.

20 Ιουνίου 1827. Φονιά.

Ο Γενικός Αρχηγός Θ. Κολοκοτρώνης».

Έρευνα-Κείμενα-Επιμέλεια: Γιώτα Χρ. Αθανασούλη

Πηγές:

  • Νικόλαος Σπηλιάδης, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως
  • Διον. Κόκκινος, Ιστορία Ελληνικής Επαναστάσεως
  • Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων
  • Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΒ΄

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.