Η ψηφιακή κάλπη του 2028 είναι το στοίχημα της ελληνικής πολιτείας να αποδείξει ότι μπορεί να συμβαδίσει με την εποχή της, χωρίς να αφήσει κανέναν πολίτη στο περιθώριο της ψηφιακής μετάβασης
Τι είναι η 28η Φεβρουαρίου; Ημέρα πένθους; Εθνική επέτειος; Απλή μέρα μνήμης; Τι είναι αυτό που μας κάνει να ανακαλούμε το «δυστύχημα» των Τεμπών κάθε τέτοια ημερομηνία; Μόνο τότε περιορίζεται το πένθος, η διαμαρτυρία, η φωνή ενάντια στην αδικία; Σε μία ημέρα;
Σκληρή κριτική για τις καθυστερήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, τη νέα ΚΑΠ και τις συμφωνίες που απειλούν το εισόδημα των παραγωγών
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο ούτε μπορούν να ερμηνευθούν αποκλειστικά με όρους εθνικής πολιτικής. Αποτελούν έκφραση ευρύτερων δομικών πιέσεων και συνιστούν μέρος ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού κύματος αγανάκτησης, στο οποίο η συμφωνία ΕΕ – MERCOSUR λειτουργεί ως καταλύτης και σύμβολο βαθύτερων αντιφάσεων.
Με αφορμή τη νέα “επανεκκίνηση” του έργου του Φράγματος Ασωπού στην Κορινθία, ο Χαράλαμπος Κασίμης, ομότιμος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και βαθύς γνώστης της αγροτικής πολιτικής, επανέρχεται με ένα άρθρο που θέτει τα ζητήματα στη ρεαλιστική και τεχνική τους διάσταση.
Νέες γεωτρήσεις – αγωγοί ζωής – Φίλτρα καθαρισμού – Διυλιστήριο – Αφαλάτωση
Το αδύνατο έγινε δυνατό.!
Έχω το συνήθειο όταν πρόκειται να ταξιδέψω σε μέρη που δεν έχω ξαναπάει, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, να μην μελετώ τίποτα περισσότερο από το πρόγραμμα του πρακτορείου, αν πρόκειται για οργανωμένο ταξίδι.
Όλα δείχνουν ότι οι αγρότες, και μαζί με αυτούς, και άλλοι φορείς του αγροδιατροφικού συστήματος της χώρας, σπρώχνονται στο χείλος του γκρεμού. Βρίσκονται πλέον πέρα από αυτό που περιγράφαμε προ καιρού ως κρίση βιωσιμότητας, βρίσκονται κοντά στην καταστροφή, σε μία μη αναστρέψιμη πορεία.
Η τραγωδία «Αντιγόνη» είναι από τα διασημότερα έργα του ποιητή, γιατί πέρα από το μεγάλο μήνυμα πού περιέχει, η μορφή, η δομή και η σοφή της κατασκευή την κατατάσσουν στα εξοχότερα δείγματα του τραγικού είδους.
Η μαξιμαλιστική και εκ φύσεως αποικιοκρατική αυτή προσέγγιση, άφηνε πίσω μια τοπική κοινωνία στον κάμπο της Στυμφαλίας, η οποία πάλευε με άνισους όρους για την ίδια της την επιβίωση.